• Wat is het werkelijke doel van het ouderschap? 
     
  • Is het slechts om kinderen groot te brengen om onafhankelijke en competente volwassenen te worden of is er iets meer?

      Leest U verder voor het verbazingwekkende antwoord!

Hoofdstuk 1: Naar Gods Beeld

De kringloop van het menselijk leven heeft zich al zesduizend jaren voortgezet. Kinderen worden geboren, zij groeien op en de meeste krijgen uiteindelijk zelf kinderen. Een generatie sterft en wordt vervangen door de volgende. Toch hebben weinig mensen het antwoord begrepen op de eeuwenoude vraag: "Wat is het doel van deze terugkerende kringloop van het leven"? Voor degenen, die doordrongen zijn van het verkeerde geloofssysteem van evolutie is hun enige conclusie, dat deze kringloop van het menselijk leven enkel bestaat om het soort te reproduceren. Zij geloven dat het leven geen betekenis heeft; het bestaat slechts.

Voor degenen van ons, die voor zichzelf het bestaan van de Schepper God bewezen hebben volgt vanzelfsprekend, dat onze Schepper ons voor een doel schiep. Het Woord van God openbaart zeer duidelijk dat verbazingwekkende doel: " En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis". (Genesis 1:26) De mens werd geschapen naar de gelijkenis van de God familie. (Efeze 3:14-15) Als wij bereid zijn om opgeleid te worden door het Gezin God (God de Vader en Zijn Zoon, Jezus Christus) en openstaan om in onszelf het ware karakter en denkrichting van God Zelf te ontwikkelen, kunnen wij bij de terugkomst van Christus letterlijk volledig geboren worden in het Gezin van God, waarin Jezus Christus "de eerstgeborene onder vele broederen" was. (Romeinen 8:29)

Intussen "zijn allen, die door de Geest Gods geleid worden, zonen Gods...... Die Geest..... getuigt met onze geest, dat wij kinderen Gods zijn". (Romeinen 8:14, 16)Wat een ontzagwekkend voorrecht! Als wij bereid zijn om geleid en opgeleid te worden door onze geestelijke ouder (God de Vader) en onze "oudere broer" (Jezus Christus), kunnen wij uiteindelijk Gods vastgestelde doel voor ons vervullen: volledig geschapen zijn naar Zijn beeld. Gods bedoeling is om godvruchtige kinderen groot te brengen, naar Zijn beeld, die onder Hem als koningen en priesters met Jezus Christus zullen regeren op deze aarde: "en Gij hebt hen voor onze God gemaakt tot een koninkrijk en tot priesters, en zij zullen als koningen heersen op de aarde". (Openbaring 5:10)

Het uiteindelijke doel voor Christelijke ouders is een fundament te leggen in de jonge beïnvloedbare jaren van hun kinderen, zodat zij altijd God als hun Vader wensen te zoeken. Dat is het doel, alhoewel ouders kinderen niet kunnen dwingen om de juiste beslissingen te maken. Zelfs God, onze Vader dwingt ons niet om juiste beslissingen te nemen. Hij zal ons leiden en geleiden, maar zal ons niet dwingen. Het doel van godvrezend ouderschap is om onze kinderen te helpen, zodat zij in de voetstappen willen wandelen van ouders, die Gods weg van leven leiden en die in de voetstappen van hun geestelijke Vader wandelen. Als ouders willen wij de wens van onze kinderen om God te volgen ontwikkelen, niet alleen onze wens benadrukken voor hun om God te volgen.

Zowel mijn vrouw als ik zijn gezegend om ouders te hebben, die zeer consequent waren in het opvoeden. Niet iedereen is bevoorrecht om een vorm van consequentie in het opvoeden te ervaren, maar wij allen ervaren het patroon van onze geestelijke Vader, die totaal consequent is met ons. Wij kunnen duidelijk zien uit Gods woord, dat de Schepper van het universum gebruik maakt van het principe: "Zegening voor gehoorzaamheid en correctie voor ongehoorzaamheid". Als wij dit principe op consequente wijze volgen in de opvoeding leggen wij het fundament voor het toekomstige gezin van God.

Inderdaad, ons persoonlijk voorbeeld is van het grootste belang! Kinderen moeten de ware God zien door de ogen van hun ouders. Het beeld van God voor jonge kinderen wordt voornamelijk ontwikkeld door het voorbeeld van hun ouders. Wij kunnen niet hopen om godvrezende kinderen op te voeden als wij, als ouders geen oprechte godvrezende voorbeelden zijn. Als kinderen onverdraagzaamheid, hypocrisie, zelfzucht en veelvuldige boosheid zien, zullen zij zich waarschijnlijk niet aangetrokken voelen tot het geloofssysteem van hun ouders. In plaats daarvan zullen de gezagspersonen in hun jeugd een negatieve houding veroorzaken ten opzichte van Gods gezag later in hun leven.

Ouders moeten ten volle bewijzen, in hun huidige levenservaring, dat Gods weg van leven voor hen van zeer hoge waarde is en werkt!

  • Als wij niet duidelijk aan onze kinderen laten zien, dat Gods principesvoor ons werken, hoe kunnen wij hen dan ooit overtuigen, dat Gods wettenwaardevol zijn en dat de goddelijke principes die wij onderwijzen, goed voor hen zijn?

Hoe belangrijk echter ons voorbeeld is, het is slechts een deel van het geheel. Zelfs als ieder van ons de "perfecte ouder" zou worden, zou onze perfectie geenperfect resultaat garanderen. De Bijbel spreekt duidelijk over Adam als "de zoon van God" (Lucas 3:38), toch weten wij dat God weigerde om Adam en Eva te dwingenom het juiste besluit te nemen. God onderwees Adam en Eva om Zijn weg van leven te leiden, toch had de perfecte Ouder kinderen, die er voor kozen om Zijn voorbeeld en onderwijs te verwerpen. Later voedde Gods kind (Adam) een zoon op (Kaïn), die een moordenaar werd.

Hebben wij dan enige hoop om kinderen op te voeden, die hun levens aan God zullen toevertrouwen?

Wij leven in een wereld, die onder invloed staat van "de god dezer eeuw" (2 Korintiërs 4:4), de "overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid". (Efeziërs 2:2)

  • De amusementmedia is doordrenkt van de verdorven denkrichting van Satans weg van leven.
  • Het opleidingssysteem van deze wereld is doordrongen van de satanische evolutie theorie.
  • Ook is het opleidingssysteem van deze wereld doordrongen van een voortdurende uitholling van elke betekenis van moraal of waarden.

één van de fundamentele sleutels van opvoeden is, dat wij actief aan onze kinderen moeten tonen, dat Gods weg voor ons werkt! Door het voorbeeld van onze eigen levens moeten wij in staat zijn om aan onze kinderen te laten zien, dat Gods principes vreugde in hun levens brengen, veel meer dan hetgeen Satans systeem heeft aan te bieden. "Maar de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing". (Galaten 5:22) Als U op straat mensen zou vragen of zij een leven willen hebben vol liefde, vreugde en vrede, dan zullen zij overal zeggen: "Absoluut"! Het probleem is, dat de gemiddelde persoon tegenwoordig de principes van God niet als oorzaak herkent, die als gevolg een zeer stabiel en vreugdevol leven zal brengen. Dit gebeurt voornamelijk omdat de wereld niet tot het ware Christendom is geroepen; integendeel, zij staat bloot aan een vals "zogenoemd" Christendom. Wij als ouders moeten onze kinderen in contact brengen met de waarheid van de Bijbel, niet alleenin de waarheid (leerstelling), die wij onderwijzen, maar ook in de waarheid waarin wij leven. Als kinderen een ouder ervaren, die onvoorwaardelijke liefde geeft, vastomlijnde regels heeft, die consequent worden aangevuld en echt de vruchten van Gods Heilige Geest tonen, zal het voor hen niet moeilijk zijn om respect en gehoorzaamheid aan God te ontwikkelen als zij opgroeien.

Veel mensen hebben de satanische leugen aanvaard, dat Gods weg van leven een "saai gedoe" is. Zij denken, dat God ons beperkt in elk genoegen, dat resulteert in een saai leven van lijden en zelfopoffering. Als dit ons beeld is van God dan zullen onze kinderen na verloop van tijd onze benadering opmerken - en zal het ook hun beeld van God worden. Als in plaats daarvan ouders werkelijk dankbaar zijn aan de grote God en de geweldige zegen vatten van het begrijpen van Gods weg van leven (dat bepaalt, wat schadelijk is voor ons en dat een overvloedig emotioneel, mentaal, fysiek en geestelijk leven zal brengen) zullen onze kinderen zich dit eigen maken.

De kinderen van Christenen hebben een speciale zegen. De Apostel Paulus herinnerde de Korintiërs er aan, dat een kind met zelfs één bekeerde Christelijke ouder "heilig is" is (1 Korintiërs 7:14) - hetgeen betekent, dat zo'n kind uniek is in Gods ogen en "apart gezet" is. Maar zullen al deze kinderen van gelovigen enthousiast reageren naar God toe? Hun fysieke ouders kunnen een belangrijke rol spelen in het vergemakkelijken - of zeer moeilijk maken - voor hen om te reageren.

Wij moeten ons realiseren dat "geroepen worden door God" eenvoudig betekent, dat men een uitnodiging van God heeft ontvangen. Soms worden uitnodigingen gestuurd naar personen om hen te vragen naar een bruiloft te komen. Vaak wordt de uitnodiging verzonden met een R.S.V.P., een verzoek om Uw antwoord op de uitnodiging. Als U voornemens bent te komen moet U de gastheer Uw voornemen kenbaar maken, zodat een plaats voor U gereserveerd zal worden.

Jezus Christus onderwees, dat het Koninkrijk als een uitnodiging voor een huwelijk is: "Het Koninkrijk der hemelen is gelijk aan een koning, die voor zijn zoon een bruiloft aanrichtte. En hij zond zijn slaven uit om de ter bruiloft genodigden te roepen, doch zij wilden niet komen". (Matteüs 22: 2 - 3) Zoals met elke uitnodiging, wordt deze door sommigen aanvaard en sommigen nemen zelfs niet de moeite om te antwoorden. De woorden "roepen" en "uitnodigen" in vers 3 zijn vertaald uit hetzelfde Griekse woord. "Geroepen" worden door God en "uitgenodigd worden" door God betekenen beide hetzelfde.

Dit is de uitnodiging, die de Apostel Petrus beschreef op het Pinksterfeest toen hij zei: "Want voor u is de belofte en voor uw kinderen en voor allen, die verre zijn, zovelen als de Here, onze God, ertoe roepen zal". (Handelingen 2:39)

Hier zien wij, dat God Zijn gift van Zijn Heilige Geest niet alleen aan de "jullie", die Petrus hoorden spreken op het Pinksterfeest aanbood, maar ook aan degenen, die "Uw kinderen" zijn - de nakomelingen van Christelijke ouders - en aan degenen, die "verre zijn, zovelen als de Here, onze God, ertoe roepen zal " - degenen, die door God later geroepen zullen worden.

Voor hen allen is de belofte van het ontvangen van Gods Geest afhankelijk van het nastreven en ondergaan van oprecht berouw en overgave in de doop. (Handelingen 2: 38) Het is duidelijk dat, ofschoon de kinderen van bekeerde ouders potentieel toegang tot God hebben, zij Hem niet allen zullen zoeken.

Ons doel als ouders is daarom om het beste te doen wat mogelijk is om de harten van onze kinderen naar hun ware Vader te keren, de Oppermachtige God. Wij willen hen zo goed mogelijk vormen, zolang wij nog de kans hebben in hun jonge jaren om een fundament te leggen voor hun toekomst. Niet ieder kind zal er voor kiezen om Gods weg volledig te bewandelen, maar ons onderwijs en opleiding zal niet verloren zijn! De kennis van Gods wetten, tenminste naarmate deze worden gehouden zal onze kinderen nog ten goede komen in hun levens. Dit geldt zelfs voor degenen, wiens ouders geen Christenen zijn. Gods wetten hebben altijd effect op oorzaak en gevolg en naarmate zelfs niet-christenen de geestelijke wetten van God toepassen zullen zij betere levens leiden.

De kinderen, die in hun jeugd onderwezen zijn in Gods weg van leven hebben tenminste een fundament waar zij naar terug kunnen gaan als en wanneer zij kiezen. Natuurlijk hopen en bidden Christelijke ouders, dat hun kinderen zich nu zullen bekeren tot God. Maar als zij dit niet doen, weten wij tenminste dat elk moment, die wij hebben besteed aan hun onderwijs (Deuteronomium 6:4-7), ieder positief voorbeeld en iedere liefdevolle bezorgdheid voor onze kinderen, niet verloren zal zijn. Zij zullen een positief fundament hebben om naar terug te keren voor het einde van dit tijdperk, zelfs als het bij het Witte Troon Oordeel is. (Openbaring 20:11-12)

Wat een verbazingwekkende toekomst hebben de kinderen, die "het licht zien" in hun jeugd en zich volledig bekeren tot hun God! God biedt aan om hun ouder en hun partner voor het leven te zijn, hen te leiden door elk besluit en mijlpaal in hun leven net als een liefhebbende fysieke vader. Het resultaat zal zijn betere huwelijken, sterkere families, vredige en stabiele gedachten - en geboorte in het Gezin van God bij de terugkeer van Christus. Zij zullen de kans hebben om met Jezus Christus Zelf te werken als Hij Zijn Koninkrijk vestigt en vrede op de aarde brengt. Steden zullen op Gods manier herbouwd worden zonder vervuiling of misdaad of de duistere werking van overbevolkte sloppenwijken in de binnenstad. Onze kinderen kunnende kans hebben om deel uit te maken van deze wereldwijde verandering van dit nieuwe tijdperk.

Ouders, die verwekte "kinderen van God" zijn hebben een verantwoordelijkheidom aan het einde van dit tijdperk de "grote opdracht" van Christus te helpen vervullen. Hun gebeden en financiële ondersteuning kunnen het Werk van God helpen in het aankondigen van Gods komend Koninkrijk "in de gehele wereld tot een getuigenis". (Matteüs 24:14) Wij zien ook, dat er vóór de Dag des Heren en het einde van het tijdperk, een poging zal zijn om "het hart der vaderen terug te voeren tot de kinderen en het hart der kinderen tot hun vaderen, opdat Ik niet kome en het land treffe met de ban". (Maleachi 4:6) De uiteindelijke Vader, waar de harten van de kinderen naar gekeerd moeten worden is God de Vader. Zoals wij hebben gezien is Gods doel op deze planeet om "mensen te maken naar ons beeld, als onze gelijkenis". (Genesis 1:26) God is toekomstige leden van Zijn Gezin aan het scheppen naar het beeld en karakter van God, als Zijn letterlijke kinderen.

Wij als christelijke ouders hebben dus een zeer hoge roeping. Onze God voedtons op als Zijn kinderen naar Zijn beeld! Achtereenvolgens roept God ons om het jonge ontvankelijke verstand van onze kinderen op te voeden en te vormen naar Zijn beeld. Dit is een indrukwekkend doel in een donkere en gevaarlijke wereld. Maar als een liefdevolle ouder belooft God: "Ik zal u geenszins begeven, Ik zal u geenszins verlaten". Daarom kunnen wij met vertrouwen zeggen: "De Here is mij een helper". (Hebreeën 13:5-6) Hoe dichter wij tot onze Vader komen, hoe meer wij Zijn kwaliteiten als de perfecte ouder in ons leven zullen nastreven. Iedere ouder heeft fouten gemaakt in het opvoeden, maar God weet dat ouders, net als hun kinderen, in staat zijn om te leren en te veranderen.

Inderdaad, het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar met Gods leiding is er echter hoop. Als wij het leidend beginsel van het opvoeden van kinderen "naar Gods beeld" behouden, hebben wij alle middelen van de Schepper God om gebruik van te maken.

Als ons uiteindelijke doel als ouders is om onze kinderen groot te brengen "naar Gods Beeld", zal dat ons leidend licht en centrale onderwerp zijn voor alles wat wij in ons gezin doen. Onze ware verlangen is dan om een cultuur van God te creëren in ons huis. Een definitie van cultuur, die vooral van toepassing is, luidt: "een bepaalde graad van vooruitgang in beschaving" (Webster's Collegiate Dictionary) / "het bereiken van een bepaald peil van beschaving. (Van Dale woordenboek) In dit geval, als wij vooruitgaan is het "de vooruitgang in de beschaving" van de toekomst van Gods Gezin.

Laat ons - als ouders en grootouders - en als alle verwekte kinderen van de grote God - onze levens opnieuw in dienst stellen om de harten van de kinderen te richten naar hun geestelijke Vader. Dit is het uiteindelijke doel en de reden van het ouderschap: om kinderen te hebben "naar Gods beeld".

Hoofdstuk 2: Eigenwaarde of Zelfbeheersing

Waarom is opvoeden zo moeilijk?

Een voor de hand liggend antwoord is, dat er zo veel variabelen zijn, waarvan wij vele niet onder controle hebben. Onze voornaamste voorbeelden in het opvoeden zijn onze eigen ouders geweest. Alles wat wij hebben ervaren van onze ouders is het model, wat onuitwisbaar in ons geheugen is geprent, hetzij goed of slecht. Het voorbeeld, dat wij ervaren hebben met onze eigen ouders kan natuurlijk niet veranderd worden; het verleden hebben wij niet onder controle. Maar niemand van ons is gevangene van het verleden. Met Gods hulp kunnen wij het heden veranderen!

De gemeenschap, waarin wij leven vormt en modelleert onze kinderen ook. Gewelddadige en seksuele onderwerpen overspoelen de media als nooit tevoren en groepsdwang is altijd aanwezig in het schoolsysteem. Satan zendt voortdurend uit als"de overste van de macht der lucht" (Efeze 2:2) en hij staat altijd klaar en is bereidwillig om onze kinderen te beïnvloeden.

Zelfs de veronderstelde "experts" in opvoeding zijn onderling sterk verdeeld. Gedurende de laatste eeuw hebben wij bij degenen, die beweren de antwoorden te weten, wilde slingerbewegingen gezien. De samenleving heeft gediscussieerd over wat het meest belangrijk in het opvoeden is: het ontwikkelen van eigenwaarde ofzelfbeheersing? Degenen, die geloven dat zelfbeheersing de belangrijkste waarde is ondersteunen wat genoemd kan worden de autoritaire methode van opvoeden, waar: "Het woord van de ouders wet is en niet in twijfel mag worden getrokken en wangedrag wordt gestraft. Autoritaire ouders lijken zich afzijdig te houden van hun kinderen en laten weinig genegenheid of koesterende zorg zien. Er worden hoge eisen van volwassenheid gevraagd en de communicatie ouder-kind is zeer laag". (The Developing Person Through the Life Span - [De Mens in Ontwikkeling Gedurende de Levensspanne] - Kathleen Berger, pag. 287)

Natuurlijk zijn deze eigenschappen een mengeling van goed en slecht. Als misdraging voortdurend constante straf brengt wordt de vraag naar volwassenheid hoog. Studies laten echter zien dat kinderen, die autoritaire ouders hebben wellicht gehoorzaam zijn, maar niet gelukkig". (ibid. pag. 288)

In de beginjaren van ons gezin (dat uit twee meisjes en twee jongens bestaat, 7 jaar uit elkaar) leunde ik teveel op het autoritaire model, desondanks ben ik aanmerkelijk veranderd. Gelukkig voor onze kinderen was mijn vrouw vanaf het begin evenwichtiger en voegde er een verzorgende dimensie aan toe.

In tegenstelling tot degenen, die zelfbeheersing het meest waarderen neigen ouders, die eigenwaarde beschouwen als het belangrijkste doel van opvoeding, detoegeeflijke methode te onderschrijven waarbij: "De ouders weinig eisen stellen aan hun kinderen en elke ergernis, die zij voelen verbergen. Discipline is laks. De ouders zijn zorgend, verdraagzaam en communiceren goed met hun kinderen. Zij stellen weinig eisen aan het volwassen worden, omdat zij zichzelf zien als beschikbaar om hun kinderen te helpen, maar niet als verantwoordelijk voor de ontwikkeling, hoe hun kinderen zullen worden". (ibid., pag. 287)

Hier zijn deze eigenschappen opnieuw een mengeling van zowel goed en slecht. De positieve aspecten zijn, dat ouders zorgend en verdraagzaam zijn en goed met hun kinderen communiceren en zichzelf zien als beschikbaar voor hen. De negatieve aspecten zijn, dat deze ouders weinig eisen stellen aan hun kinderen, elke ergernis die zij voelen verbergen en weinig eisen stellen aan het volwassen worden.Dergelijke ouders zien zichzelf niet als verantwoordelijk voor de ontwikkeling, hoe hun kinderen zullen worden. Het is verbazingwekkend, dat onderzoeken laten zien, dat: "degenen, van wie de ouders toegeeflijk zijn, waarschijnlijk zelf minder gelukkig zijn en..... zelfbeheersing missen". (ibid., pag. 288)

Wat is dan het meest belangrijke doel in ouderschap:

  • Het ontwikkelen van eigenwaarde of zelfbeheersing?
     
  • Is de autoritaire of het toegeeflijke model de beste methode voor het ouderschap en of de opvoeding?

Het antwoord van ouders op deze vraag neigt naar het bepalen van hun stijl van opvoeden. Degenen, die eigenwaarde als de belangrijkste factor in de menselijke ontwikkeling beschouwen zijn toegeeflijker in het opvoeden, terwijl degenen, die overtuigd zijn dat zelfbeheersing de belangrijkste factor is in het leven meer autoritair neigen te zijn.

     Een zelfde vraag kan worden gesteld: Wat is belangrijker als een betonnen fundering wordt gestort; de cementpoeder, samengesteld uit mineralen, zand en steen of het water, dat door het poeder wordt gemengd?

In feite zijn beide nodig om een sterke duurzame fundering te maken. De verhoudingen van water en poeder moeten in het juiste evenwicht zijn om een duurzame sterkte te krijgen. Te veel water en niet genoeg cement zal een zwakke fundering geven. Te veel cement en te weinig water zal een zwak en bros fundament opleveren. Beide zijn zeer belangrijk voor duurzame sterkte.

Zoals U wel zult vermoeden zijn zowel eigenwaarde als zelfbeheersing gelijkwaardig van essentieel belang voor het levenslange welzijn van een kind. Ieder eind van slingerbeweging tussen toegeeflijkheid en autoritaire handelswijze zal ernstige gebreken brengen in de opvoeding.

Kinderen, die opgevoed worden door autoritaire ouders - die zelfbeheersing en discipline ondervinden zonder een overeenkomstige nadruk op eigenwaarde, gevoed met onvoorwaardelijke liefde - groeien op met een gevoel van nooit te voldoen. Zij zijn geneigd om zich niet buiten hun beperkte comfortabele zone te wagen. Maatschappelijk zijn ze niet op hun gemak en voelen zich onzeker en angstig. Zij groeien op tot tieners en volwassenen, die altijd zichzelf trachten te bewijzen.

Kinderen, die opgevoed worden door meer toegeeflijke ouders lijken meer eigenwaarde te hebben, maar missen zelfbeheersing. Zij worden voor de rest van hun leven slaven van hun directe opwellingen. Zij kunnen niet lang genoeg stilzitten om in de klas op te letten. Het is moeilijk om te slagen op school en een baan te houden van welke tijdsduur ook, is in dezelfde mate moeilijk. Omdat zij de waardevolle eigenschap van zelfbeheersing nooit hebben ontwikkeld, hebben zij het moeilijk om situaties te verdragen, die niet direct plezierig zijn.

Het is duidelijk, dat een onevenwichtigheid in zowel eigenwaarde als zelfbeheersing een ernstige handicap is voor de rest van het leven van een kind.

Wat elk kind nodig heeft is een evenwicht in beide, hetgeen wij liefdevolle autoriteit kunnen noemen. Dit zou moeten bestaan uit gelijke delen eigenwaarde, ontwikkeld door onvoorwaardelijke liefde en zelfbeheersing, ontwikkeld door gezaghebbende discipline en training. Dit zal samen een sterker fundament bouwen voor een kind, net zoals de juiste balans van het samenbinden van cementpoeder en water in het meest duurzame beton.

Op deze manier van opvoeding "stellen ouders de grenzen en leggen regels op, maar zij zijn ook bereid om met respect naar de verzoeken en vragen van de kinderen te luisteren. Ouders stellen hoge eisen aan hun kroost, communiceren goed met hen en [voeden hen op]". (ibid., pag. 287)

Is dit niet exact de manier van opvoeden, als U hierover nadenkt, zoals wij dit in de Bijbel vinden?

God stelt de grenzen voor ons, maar Hij is altijd bereid om naar ons te luisteren als wij in gebed tot Hem komen. Hij stelt hoge eisen aan onze geestelijke groei, maar communiceert voortdurend met ons door Zijn geschreven woord en geeft ons overeenkomstig bemoediging en vergeving.

Het Leren van Zelfbeheersing

Als kinderen in een toegeeflijk milieu worden opgevoed, zonder echt toezicht en richtlijnen, is de prijs altijd hoog. Jacob Aranza, schrijver van Lord, Why Is My Child a Rebel?, [Heer, Waarom Is Mijn Kind een Rebel?], heeft dit daarover te zeggen:

  • "Wilt U weten, welke meest verbitterde, haatdragende kinderen ik ooit heb ontmoet?

De kinderen waarvan de moeders en vaders nalieten om in richtlijnen en discipline te voorzien. Kinderen, die in toegeeflijke huishoudens wonen hebben moeite om te geloven dat hun ouders werkelijk om hen geven". (pag. 45)

Sommigen twijfelen er aan of kinderen werkelijk richtlijnen willen. Maar vaste richtlijnen en beperkingen voorzien in feite in een hoeveelheid veiligheid en geborgenheid.

Telkens als ik over mijn favoriete brug, de Golden Gate brug in San Francisco rijd, heb ik er geen moeite mee om op de buitenste rijstrook te rijden. Ofschoon de brug meer dan 88 meter boven het water ligt, bezorgt de vangrail aan de rand van de brug mij een soort van veiligheid en geborgenheid. Ik heb de vangrail nooit bijna geraakt, maar wanneer het ooit wordt weggehaald en U zou mij vragen op dezelfde rijstrook de brug over te gaan, dan weet ik dat ik zal weigeren. Mijn gevoel van veiligheid en geborgenheid zou op 88 meter boven het water totaal weg zijn.

Hetzelfde principe is van toepassing op opvoeden. Haal de vangrail weg en de veiligheidsgrenzen en geborgenheid zijn weg; een gevoel van onveiligheid en een angst voor het onbekende zijn altijd tegenwoordig. Een extreem voorbeeld zou zijn van een kind, dat in een menigte verdwaald is en absolute totale vrijheid heeft. De angst voor gevaar van een kind, dat tegenover het onbekende staat kan overweldigend zijn.

Als aan kinderen degelijke richtlijnen worden gegeven waar zij niet overheen kunnen, (zoals de vangrail van de Golden Gate brug) dan worden die richtlijnen innerlijke beperkingen, die wij "zelfbeheersing" noemen. In kinderen wordt zelfbeheersing de beperking (of "vangrail") toegepast op impulsen, emoties, angsten en verlangens. Als kinderen over de vangrail gaan en straf krijgen, leren zij dat hun daden gevolgen hebben. Goed gedisciplineerde kinderen zijn een vreugde voor hun ouders, omdat zij niet voortdurend proberen over de vangrail te gaan.

God maakt dit ruimschoots duidelijk, toen Hij de opdracht voor ouders inspireerde: "Tuchtig uw zoon, en hij zal u rust bereiden en u vreugde verschaffen". (Spreuken 29:17)

Heeft U ooit een kind gezien, dat totaal onbeheersbaar was en rennend en schreeuwend en zich in al het denkbare begaf, terwijl de moeder winkelde? Elke ouder, die dit ooit meemaakt raakt totaal "overspannen".

Jaren geleden nam mijn vrouw onze vier kinderen mee om boodschappen te doen. De jongste zat in de winkelwagen en de ouderen liepen er naast en hielden zich vast aan één kant van de wagen. Onze kinderen waren normale luidruchtige kinderen, maar zij wisten dat de winkelwagen net als de vangrail van de Golden Gate brug was. Overschrijdt die rail en er volgen ernstige gevolgen.

Goed gedisciplineerde kinderen aan wie - vanaf de jongste leeftijd - geleidelijk aan zelfbeheersing werd geleerd, hebben een fundament gelegd voor een succesvoller leven. Een vijfjarige met zelfbeheersing kan in de klas of in de dienst stilzitten zonder te spreken en leert veel sneller. Hetzelfde kind kan als een middelbare scholier lessen uitzitten, die moeilijk of oninteressant zijn en "houden het vol". Hun vooruitzichten voor de hogeschool zijn veel groter.

Wanneer goed gedisciplineerde tieners volwassen zijn worden zij waardevolle en succesvolle werknemers. Zij zijn geneigd om op tijd op het werk te zijn, Zij hanteren moeilijke opdrachten met veel minder klagen en zij zijn niet betrokken bij kantoorruzies met mensen, die hen tegen de haren in strijken. In het kort, zij zijn succesvoller in hun banen, zij houden hun banen langer - en als er ontslagen vallen lijken zij de laatste te zijn die hun baan verliezen, niet de eerste die ontslagen worden.

Zelfbeheersing, op jonge leeftijd onderwezen door krachtige richtlijnen, die niet overtreden kunnen worden, resulteert in kinderen en volwassenen, die meer beheersing hebben over hun emoties en onberekenbaar gedrag. Als ouders de kinderen toestaan om op zeer jonge leeftijd opstandigheid te tonen, leggen zij het fundament voor levenslange woedeaanvallen.

Toen mijn vrouw en ik in San Francisco woonden en ik de school voor tandheelkunde bezocht ondervonden wij een tragisch voorbeeld van de gevolgen van gebrek aan zelfbeheersing. Op een dag was er bijzonder druk verkeer over de Oakland Bay brug. Een haastige rijder voegde gevaarlijk in voor een andere automobilist, die op zijn beurt hem passeerde en opzettelijk meteen remde voor de eerste rijder. Zij manoeuvreerden heen en weer voor een positie tot één uiteindelijk een geweer trok, naast de andere automobilist reed en hem ter plekke doodschoot.

Dit was een voorbeeld van een woedeaanval op wielen, hetgeen wij "verkeersagressie" noemen. Het heeft tot gevolg geweervuur, moord en vele jaren in de gevangenis. Het zaad voor een dergelijk gebrek aan zelfbeheersing start onveranderd in de jeugdjaren.

Gods woord leert ons om onze kinderen te corrigeren "wanneer er nog hoop is". (Spreuken 19:18) Met andere woorden, doe het in de jonge jaren. Als U wacht met het onderwijzen van de lessen van zelfbeheersing tot een kind op de lagere school zit, is het bijna te laat voor het maximale succes in het leven. Het is nooit te laat om te proberen, maar elk succes zal geminimaliseerd worden.

Zelfbeheersing, geleerd op jonge leeftijd is ook een belangrijk ingrediënt voor een toekomstige huwelijksrelatie. De beheerste volwassene heeft minder aannemelijk een volwassene woedeaanval en valt niet uit in ongecontroleerde woede. Het is veel beter om als klein kind gestraft te worden voor emotionele tirades en uitbarstingen dan het verlies van een baan, mislukken van een huwelijk of zelfs gevangenisstraf onder ogen te moeten zien, na het verliezen van controle als een volwassene.

Het Opbouwen van Eigenwaarde

Zoals wij hebben gezien is zelfbeheersing slechts de helft van wat nodig is om een goed aangepast kind tot volwassene op te voeden. Het tweede belangrijke onderdeel in liefdevolle autoriteit is de eigenwaarde, die voortgebracht wordt door onvoorwaardelijke liefde. Echte liefde is onvoorwaardelijk. De Apostel Paulus schreef onder inspiratie: "De liefde is lankmoedig, de liefde is goedertieren..... alles verdraagt zij..... De liefde vergaat nimmermeer". (1 Korintiërs 13:4, 7-8)

Onvoorwaardelijke liefde betekent het liefhebben van een tiener [of een kind van elke leeftijd], hoe dan ook. Hoe de tiener er uit ziet. Wat ook zijn activa, verplichtingen en handicaps zijn. Hoe hij ook handelt". (How to Really Love Your Teenager, [Hoe Uw Tiener Werkelijk Lief te Hebben], Ross Campbell, M.D., pag. 25)

Natuurlijk houden ouders niet altijd van het gedrag van een kind, maar zij houden, hoe dan ook, van het kind. God heeft ons lief, alhoewel wij ons aandeel aan fouten maken. Christus had ons lief en stierf voor ons, zelfs toen wij de verkeerde weg gingen: "God echter bewijst zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is". (Romeinen 5:8)

Als wij de grote fout maken om onze kinderen alleen lief te hebben als zij ons tevreden stellen, zullen wij kinderen opvoeden, die nooit voelen dat zij "voldoen". Alle kinderen maken fouten en als liefde afhankelijk is van "foutloos" te zijn, zullen zij zich voor altijd als ongeschikte mislukkelingen voelen. Zo ook wanneer God ons alleen lief heeft als wij bidden, vasten, bijbelstudie doen of iemand dienen, dan zouden wij de meeste tijd niet geliefd zijn.

Evenzo als volwassenen, wanneer onze wederhelft ons alleen liefheeft als wij iets plezierig doen, zoals het meenemen van een kado, het koken van een fijne maaltijd of over de rug wrijft, dan zullen wij ons vaker ongeliefd voelen en zal onze relatie er onder lijden. Liefde moet onvoorwaardelijk zijn!

De Bijbel leert ons: "Vaders, prikkelt uw kinderen niet [tot boosheid], opdat zij niet moedeloos worden". (Kolossenzen 3:21) Kinderen moeten zich geliefd voelen en niet alleen gecorrigeerd. Als onze enige communicatie met onze kinderen bestaat uit corrigeren, zal het niet lang duren dat zij mismoedig worden en zich voelen als een "ongeschikte, niet geliefde mislukking" - een gevolg van de alleen maar toegepaste autoritaire manier van opvoeding.

Velen van ons als ouders hebben onze kinderen lief, maar hebben dit niet voldoende aan hen gezegd. Kinderen trekken zich meer aan van hoe wij ons tegenover hen gedragen dan van wat wij zeggen of van wat wij inwendig voelen.

Hoe kunnen wij hun dan liefde tonen op manieren, die zij gemakkelijk kunnen begrijpen en waarderen?

Een belangrijk instrument is oogcontact. Op een liefdevolle manier in de ogen van een kind kijken zegt, luid en duidelijk: "Ik waardeer jou; jij bent belangrijk voor mij". Heeft U zich ooit nauw verbonden gevoeld met iemand, die geen oogcontact met U blijft houden? Natuurlijk niet! Elk onvermogen om oogcontact te houden komt over als afstandelijkheid en gemis aan hartelijkheid. Kinderen hebben oogcontact van hun ouders nodig voor hun emotioneel welzijn. Kinderen lijken diep in de ogen van anderen te kijken en zien hun mate van eerlijkheid en oprechtheid.

Fysiek contact is een ander belangrijk instrument, dat nodig is om liefde te tonen aan kinderen. Merk op hoe Jezus Christus Zelf omging met jonge kinderen: "En zij brachten de kinderen tot Hem, opdat Hij ze zou aanraken; doch de discipelen bestraften hen. Toen Jezus dat zag, nam Hij het zeer kwalijk en zeide tot hen: Laat de kinderen tot Mij komen..... En Hij omarmde ze en hun de handen opleggende, zegende Hij ze". (Markus 10:13-14, 16)

Bijna iedereen weet, dat baby's fysiek contact nodig hebben om zich goed te ontwikkelen. Maar als kinderen in de tienerjaren komen lijkt fysiek contact steeds meer te verminderen. Uiteindelijk komt fysiek contact in veel families voor wanneer het absoluut noodzakelijk gevonden wordt. Op elke leeftijd zijn een hand op de schouder, een schouderklopje en nu en dan een omhelzing altijd mogelijk. Toepasselijk fysiek contact is van levenslange waarde tussen ouders en kinderen. Alhoewel kinderen geen publieke demonstraties van genegenheid waarderen zullen oprechte uitingen van goedkeuring en bemoediging, die in de jonge jaren beginnen, nog in de tienerjaren worden gewaardeerd.

Onverdeelde aandacht is ook belangrijk. Onverdeelde "geconcentreerde aandacht betekent, Uw tiener [of kind van elke leeftijd] volledig, onverdeeld aandacht geven op zo'n manier, dat hij zich werkelijk geliefd voelt; dat hij weet, dat hij zo waardevol is in zijn eigen recht, dat hij Uw waakzaamheid, waardering en standvastige achting rechtvaardigt". (Campbell, pag. 31)

Nu terug naar de vraag:

Wat is belangrijker in de opvoeding: eigenwaarde of zelfbeheersing?

Beide zijn absoluut belangrijk! Een kind, dat zich niet geliefd voelt zal niet gedijen en een kind, dat nooit geleerd heeft zich te beheersen zal ernstig beperkt worden in het leven, op school, op de middelbare school, op het werk, in het huwelijk - en geestelijk, met God.

Kinderen, die onvoorwaardelijk liefde ontvangen en gehoorzaamheid worden onderwezen door liefdevolle autoriteit, hebben de grootste waarschijnlijkheid van succes in het leven. Autoriteit zonder onvoorwaardelijke liefde brengt altijd woede en rebellie. Als de juiste balans wordt toegepast kan Gods samenvatting van gehoorzaamheid en zelfdiscipline worden gerealiseerd: "Kinderen, weest uw ouders gehoorzaam [in de Here], want dat is recht..... En gij, vaders, verbittert uw kinderen niet, maar voedt hen op in de tucht en in de terechtwijzing des Heren". (Efeze 6:1, 4)

Hoofdstuk 3: Consequentie: Het Pad naar Veiligheid

Onze geestelijke Vader is volledig consequent in hoe Hij met ons, Zijn kinderen omgaat. Zijn richtlijnen zijn altijd geldig en Zijn woord is volledig betrouwbaar. Hij overtreedt Zijn eigen geestelijke wet niet; Zijn houding is niet: "Doe wat Ik zeg, niet wat ik doe".

God zegt ons: "Ik, de HERE, ben niet veranderd". (Maleachi 3:6) Dit betekent dat God consequent is in Zijn wetten, Zijn geestelijke principes en Zijn manier van leven.

Hoe zou het zijn als onze God inconsequent was?

Wij zien vaak de vruchten van inconsequentie in het dagelijkse leven van degenen om ons heen. Jaren geleden zagen mijn vrouw en ik zo'n opvallend voorbeeld in de supermarkt. Een moeder met enkele kinderen deed haar boodschappen en haar kinderen waren wild. Zij renden door de gangen heen en trokken dingen van de schappen. Af en toe riep de moeder in uiterste frustratie: "Hier komen of ik geef jullie een tik"! Zij kalmeerden een moment en begonnen dan opnieuw. Na een paar minuten riep de moeder uit: "Willen jullie, dat ik jullie sla"?

Deze roepende, schreeuwende, inconsequente moeder maakte haar leven ellendig! Haar kinderen wisten altijd, dat wanneer zij een paar minuten kalmeerden, de wilde en onverantwoordelijke dreigementen van hun moeder zouden bedaren en zij spoedig verder konden gaan met hetgeen zij bezig waren.

In tegenstelling tot deze moeder zijn Jezus Christus en God de Vader geheel consequent, voor ons welzijn. Zij willen wat het beste voor ons is en zij willen ons niet in verwarring brengen door inconsequentie.

Het woordenboek omschrijft "consequentie" als: "constant, standvastig, ordelijk, vasthoudend, onveranderlijk, niet afdwalend, verenigd". Dat beschrijft het type ouder, die iedereen zou willen vooral als het samengaat met een gezonde dosis onvoorwaardelijke liefde en toepasselijke vergeving. Dit is vruchtbare grond voor een gezonde groei van een kind, samen met een gevoel van waardevol zijn en de veiligheid van vaste richtlijnen, die niet zullen veranderen.

Zelfs opstandige tieners zullen U zeggen, dat zij consequente ouders nodig hebben. consequentie is de basis van vertrouwen! Het is iets waar kinderen op kunnen rekenen. Kinderen met consequente ouders zullen niet altijd iedere ouderlijke richtlijn leuk vinden, maar hun wereld is in ieder geval stabiel en verandert niet voortdurend. Zij weten wat ze kunnen verwachten.

consequentie in discipline en ouderlijk voorbeeld is zeer belangrijk! De meeste mensen denken vaak over discipline als "bestraffing", maar bestraffing is slechts één aspect van discipline. Discipline is "training, die het mentale of morele karakter corrigeert, vormt en perfectioneert". (ibid.)

De eerste volgelingen van Christus, die werden getraind in Gods Weg van Levenwerden "discipelen" genoemd. Het woord "discipel" is afgeleid van het woord"discipline". Christus onderwees de discipelen; Hij moedigde hen aan en corrigeerde hen soms. Zijn doel was om discipelen te trainen, die de Christelijke discipline (Gods Weg van Leven) konden leven en onderwijzen.

Ouders trainen of disciplineren hun kinderen door bemoediging, prijzen en beloningen en ook met correctie en straffen. Dit is hetzelfde principe, dat God voor ons gebruikt. Hij belooft ons zegeningen voor gehoorzaamheid (Deuteronomium 28:1-14) en correctie en straffen (vervloekingen) voor ongehoorzaamheid. (Deuteronomium 28:15-46)

Helaas hebben veel ouders de opvoedkundige (training van een kind) principes van de Schepper trachten te bewerken in wat voor hen het beste leek. Onwetend handelen zij, alsof zij meer weten over opvoeding dan God Zelf.

In voorgaande tientallen jaren vertrouwden veel ouders voornamelijk op beperkende autoriteit en op straffen voor ongehoorzaamheid. Er werd weinig bemoediging of onvoorwaardelijke liefde gegeven en ouders met deze benadering werden liefdeloze autoritaire personen. In de afgelopen jaren sloeg het om naar de tegengestelde richting; ouders, die uitvoerig complimenten en bemoediging gaven, maar weinig of geen correctie of discipline voor ongehoorzaamheid gaven.Toegeeflijkheid is de valkuil, waarin kinderen nooit zelfbeheersing leren of krijgen.

Consequent een autoritaire persoon zijn is dus niet het antwoord! Consequent toegeeflijk zijn, is niet het antwoord! Ware consequentie vereist de balans, die wij in Gods woord vinden - hetgeen echte zegeningen voor gehoorzaamheid en straffen voor ongehoorzaamheid inhoudt.

Door consequent straffen voor ongehoorzaamheid leren kinderen een les, waar zij hun hele leven profijt van hebben - de les van "oorzaak en gevolg". Zo werkt de wereld. Als U uit Uw raam van de tweede verdieping springt zal de zwaartekracht altijd werken en zult U een prijs betalen voor Uw fout. Als U op een regenachtige nacht te hard met Uw auto door de bocht rijdt, zult U daar ook een prijs voor moeten betalen. Als U de wetten van het land breekt, betaalt U daar een prijs voor. Overtreedt Gods geestelijke en fysieke wetten en U moet altijd een prijs betalen. Kinderen moeten leven in een gezinsomgeving waar zij weten dat, wanneer zij de regels of gedragsnormen van de ouders overtreden er altijd een prijs betaald moet worden.

Ouders, die hun kinderen geen "oorzaak en gevolg" leren bewijzen hun kinderen een zeer slechts dienst.

  • Hoe kan een kind oorzaak en gevolg leren als het nooit het gevolg van zijn gedrag heeft ervaren?
  • Hoe kan een kleuter oorzaak en gevolg leren als hem gezegd wordt "kom hier" en hij negeert zijn vader zonder enige vervolg van discipline?
  • Hoe kan een jong kind oorzaak en gevolg leren als hij een woedeaanval tegen zijn moeder krijgt en zij alleen in ergernis haar schouders ophaalt?
  • Hoe kan een tiener oorzaak en gevolg leren als hij een bon krijgt voor roekeloos rijden en zijn ouders betalen de boete?

consequentie met een kleuter, met regels en richtlijnen en straf voor ongehoorzaamheid leidt tot consequentie als een tiener, wat leidt tot consequentie als een volwassene, hetgeen kan leiden tot consequentie als een toekomstige zoon van God. Het proces van het leren van oorzaak en gevolg - met consequente zegeningen voor gehoorzaamheid en correctie voor ongehoorzaamheid - is het fundament voor toekomstige karaktervorming en voor een succesvol leven. Ouders kunnen, of God met dit proces assisteren, of kunnen het eventuele bekeringsproces moeilijker maken voor hun kinderen.

"Omdat het vonnis over de boze daad niet aanstonds voltrokken wordt, daarom is het hart der mensenkinderen in hen begerig om kwaad te doen". (Prediker 8:11) Het patroon, dat in de jeugd wordt gezet wordt in het algemeen het hele leven meegedragen. Een ouder, die niet consequent snel disciplineert voor ongehoorzaamheid, vestigt het principe van "oorzaak en gevolg" niet in de jonge jaren van een kind. Het resultaat voor een kind, tiener en volwassene is, dat regels en richtlijnen (of in huis, of in het schoolsysteem of op het werk) gezien worden als beperkingen, die slechts af en toe negatieve gevolgen brengen.

Veel ouders hebben van hun eigen ouders nooit consequente discipline ervaren, maar Christenen hebben het patroon van onze geestelijke Vader ervaren, die geheel consequent is in de omgang met ons. Wij kunnen uit de Bijbel leren, dat God zegeningen geeft voor gehoorzaamheid en corrigeert als wij ongehoorzaam zijn. Het toepassen van dit principe in onze opvoeding maakt het leven veel gelukkiger. Wanneer een kind begrijpelijke richtlijnen ontvangt resulteert elke overtreding in discipline. De realiteit van oorzaak en gevolg zet het patroon voor het leven. Sommige "goed-doeners" zullen in geen enkele lijfelijke straf geloven en denken dat zij het welzijn van kinderen voor ogen hebben, maar zij begrijpen de menselijke natuur onvoldoende en wat werkelijk het beste is voor kinderen: onvoorwaardelijke liefde en het leren van gehoorzaamheid met toegepaste correctie.

Gods woord zegt ons: "Want alle tucht [discipline] schijnt op het ogenblik zelf geen vreugde, maar smart te brengen, doch later brengt zij..... een vreedzame vrucht, die bestaat in gerechtigheid". (Hebreeën 12:11) Hoe vredig is het wanneer kinderen vanaf het begin gehoorzaamheid is geleerd. Zelfs jonge kinderen kunnen een ware vreugde zijn in het gezin, wanneer hun de gewoonte van gehoorzaamheid is geleerd.

Als bijvoorbeeld een kind oud genoeg is om te leren te "komen" als het geroepen wordt, zijn er nooit enige uitzonderingen om te gehoorzamen. Ik heb sommige ouders werkelijk zien tellen: "1,2,3" en als het kind niet komt, de ouder uiteindelijk naar hem toeloopt en hem bij de hand pakt. Dit wordt de eerste les voor het kind hoe het zijn ouders de baas kan blijven.

Een ander geliefd dreigement is: "Ik zeg het voor de laatste keer". Zelfs dit dreigement kan worden: "Dit is je laatste kans". Ik zag een verbazingwekkend voorbeeld hiervan van een jonge vader en zijn kleine zoon: De "drie 'neen' regel" - wat betekent dat de eerste twee "neen" genegeerd werden; alleen de derde werd verondersteld te tellen. Toch was er zelfs na "neen nummer drie" geen enkele vervolg tot straf; de vader liep gewoon naar hem toe, pakte zijn zoon beet en nam hem weg van hetgeen hij verondersteld werd niet te doen.

Veel ouders zeggen telkens weer aan hun kinderen "iets te doen" of "ergens mee te stoppen". Uiteindelijk barsten zij uit in woede als zij de ongehoorzaamheid van hun kinderen niet langer kunnen tolereren. Dit leert een kind, dat "oorzaak en gevolg" slechts van toepassing is als ouders boos worden en dat de "truc" voor een kind is om de tekens te leren kennen wanneer ouders hun grens bereiken.

Ouders maken het zichzelf veel gemakkelijker, wanneer zij hun kinderen leren dat "nee" betekent "neen" en "ja", "ja" betekent. Het leven is moeilijker voor ouders, die het jammeren en smeken toestaan. "Maar Mama/Papa..... waarom mag ik het niet? Alstublieft, ik wil het graag"! Als ouders op zulke smeekbeden ingaan leren zij hun kinderen een belangrijke les: als zij lang genoeg jammeren en smeken zal de ouder uiteindelijk toegeven en krijgen zij wat ze willen.

Ieder ouder, die een kind heeft gestraft, heeft soms waarschijnlijk ontdekt dat het kind niet uit verdriet of berouw huilt, maar duidelijk uit boosheid. Boosheid is als een "spier" - hoe meer het gebruikt wordt, hoe meer het zich ontwikkelt. Als de boosheid van een kind niet aangepakt wordt, zal de nodige les niet worden geleerd - en er zal niets worden bereikt dan een verharding van de houding van het kind. In deze omstandigheid wordt het noodzakelijk om het kind er aan te herinneren waarvoor het werd gestraft en leg dan uit, dat het ook zal worden gestraft voor zijnhouding van boosheid. In de meeste gevallen zal de houding van het kind snel veranderen en zijn gehuil zal meer veranderen in een berouwvolle stemming dan in opstandigheid of boosheid.

Voor de meeste jonge kinderen zijn er andere geschikte vormen van straffen naast een afstraffing. Natuurlijk "moet de straf altijd passend op de overtreding zijn". In ons gezin moesten onze kinderen af en toe in de hoek staan voor kleine overtredingen. Dit leek effectief te zijn, omdat zij niet hielden van de verveling om naar de hoek van de kamer te staan kijken zonder te mogen rondkijken.

Eens rende één van onze zonen naar buiten en sloeg de deur achter zich dicht, waardoor de ramen schudden door de kracht van de dichtslaande deur. Mijn vrouw had eerder uitgelegd waarom het dichtslaan van de deur niet toegestaan werd in ons huis; hij wist dus beter, maar was het eenvoudig "vergeten". Als kinderen snel worden gestraft ondanks het excuus "maar ik ben het vergeten", is het verbazingwekkend hoe snel hun geheugen gescherpt wordt. In dit bepaalde geval moest onze zoon de deur eenvoudig 25 keer zachtjes open en dicht doen van mijn vrouw. Het leek werkelijk het doel bereikt te hebben en zijn geheugen was niet langer een punt.

Een vorm van bestraffing, die wij niet effectief vonden was het kind naar zijn kamer sturen. De meeste kinderen hebben tegenwoordig veel te doen in hun kamers en deze "straf" geeft hen gewoon extra tijd om boos te zijn en te mokken. In de meeste gevallen kan liefhebbende discipline snel uitgevoerd worden en de ouder kan het kind dan troosten en hem er aan herinneren hoe veel er van hem gehouden wordt. Het is ook nuttig om het kind er af en toe aan te herinneren, dat God de ouders verantwoordelijk houdt voor de manier, hoe zij hun kinderen opvoeden.

Als aan kinderen het principe van oorzaak en gevolg wordt onderwezen: "zegen voor gehoorzaamheid en straf voor ongehoorzaamheid", is het belangrijk dat wij de "de zegen voor gehoorzaamheid kant" van de balans niet vergetenVerbalegoedkeuring voor een taak, die goed gedaan is, inclusief een regelmatig oogcontact en een glimlach kunnen heel wat bereiken. Kinderen waarderen, net als volwassenen om gewaardeerd te worden. Wij moeten het voorbeeld van onze geestelijke Vader volgen, die absoluut belooft om degenen, die Hem zoeken, te belonen. "Want wie tot God komt, moet geloven, dat Hij bestaat en een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken". (Hebreeën 11:6) Gods belofte van beloning voor gehoorzaamheid kan een sterke motivatie zijn.

Jaren geleden, toen twee of drie van onze kinderen nog peuters waren en nog niet konden lezen, maakte mijn vrouw een kaart voor alle vier van onze kinderen. Zij gebruikte plaatjes om hen te herinneren aan hun dagelijkse en wekelijkse huishoudelijke taken. Er was een tekening van een opgemaakt bed om hen te herinneren aan die dagelijks taak. Er was een foto van een tandenborstel; van een hond met zijn kom; van een paar pyjama's, hangend aan een haak en van kinderen, die aan de tafel zitten (met een lach op hun gezicht), met een klok in de buurt om hen er aan te herinneren op tijd te zijn aan de ontbijttafel. Aan het einde van de week was er een evaluatie van de verrichte taken. Soms was er ook een geldelijke beloning. Het was dan aan hen om het te sparen of te besteden, nadat hun tiende aan God apart was gezet.

Soms hoor je van mensen, die geloven dat je kinderen nooit moet betalen om karweitjes te doen. Zij denken, dat het hun karakter zal schaden als hun werk wordt betaald. Inderdaad is het waar, dat kinderen niet betaald moeten worden voor gebruikelijke gehoorzaamheid, zoals het komen als er geroepen wordt of het fijn spelen met hun broers en zuster. Maar de waarde van werkethiek met beloningen leren aan kinderen is zeker een goed principe. Zelfs God belooft ons te belonen voor onze inspanningen: "Want de Zoon des mensen zal komen in de heerlijkheid zijns Vaders, met zijn engelen, en dan zal Hij een ieder vergelden naar zijn daden". (Matteüs 16:27) Zijn wij wijzer in opvoeden dan God de Vader Zelf?

Hoe eerder wij het algemene principe inprenten bij onze jonge kinderen van consequente zegen voor gehoorzaamheid en correctie voor ongehoorzaamheid, hoe gehoorzamer een kind wordt - en hoe rustiger een huishouden wordt. consequentie is een geweldige sleutel!

Wij moeten er aan denken dat kinderen, omdat zij de menselijke natuur hebben, als een magneet aangetrokken worden tot ongehoorzaamheid - en ongehoorzaamheid consequent moet worden aangepakt. Aan de andere kant moet gehoorzaamheid en het juiste doen, worden onderwezen. Juist ouderschap is een grote dosiskinderopvoeding. Spreuken 22:6 zegt ons: "oefen de knaap volgens de eis van zijn weg, ook wanneer hij oud geworden is, zal hij daarvan niet afwijken".

Elke regel of richtlijn moet logisch en verklaarbaar zijn. "Omdat ik het zeg" inspireert niet de juiste motivatie voor langdurige gehoorzaamheid. In plaats van uw peuter alleen te zeggen "ren de straat niet op", kunt U er aan toevoegen: "Ik wil niet dat je aangereden, gewond of gedood wordt door een auto".

"Spring niet op de bank", kan worden uitgelegd door, "daar gaat de bank stuk van" of "je kunt er vanaf vallen en jezelf pijn doen" of "het leidt volwassenen af, die proberen te praten". Daarna moet na de uitleg elke overtreding gevolgd worden doorliefdevolle discipline.

Het fundamentele doel van elke straf of correctie is het welzijn van het kind!De onderliggende reden voor discipline moet nooit kwaadheid zijn en een "betaald zetten". De meeste ouders hebben waarschijnlijk op een gegeven moment in boosheid uitgehaald als zij gefrustreerd of geërgerd waren. Dit is iets wat WIJ moeten overwinnen en waar wij allen aan moeten werken. Denkt U aan Gods instructie: "En gij, vaders, verbittert uw kinderen niet, maar voedt hen op in de tucht en in de terechtwijzing des Heren". (Efeze 6:4) Kinderen moeten leren en weten, dat wij hen straffen omdat wij hen liefhebben. Wij willen werkelijk wat het beste is voor hen en wij willen dat zij opgroeien om gelukkige en succesvolle volwassenen, alsook leden van Gods Gezin worden.

Het is belangrijk, dat wij onze kinderen NU de belangrijke les van "oorzaak en gevolg" leren, ongeacht hun leeftijd - zegen voor gehoorzaamheid en straf voor ongehoorzaamheid. Dit is het fundament voor hun uiteindelijke eeuwige leven. Mijn vrouw heeft een "thema vers" voor opvoeding; zij heeft er onze kinderen "mee uitgeput", maar ik ben er ontzettend dankbaar voor: "Ik neem heden de hemel en de aarde tegen u tot getuigen; het leven en de dood stel ik u voor, de zegen en de vloek; kies dan het leven, opdat gij leeft, gij en uw nageslacht". (Deuteronomium 30:19) Dit is Gods principe van ouderschap voor ons als toekomstige zonen van God. Het moet ook ons principe zijn van ouderschap met onze eigen kinderen, voor hun levenslang geluk.

Hoofdstuk 4: Het Stokje Doorgeven

Alle Christelijke ouders willen, dat hun kinderen opgroeien om God en Zijn weg van leven werkelijk lief te hebben. Wij kennen de enorme voordelen, die Gods wet aan onze kinderen zal geven, zowel nu als in de toekomst - een stabiel en bevredigend leven nu en uiteindelijk eeuwig leven in Gods Gezin bij de terugkomst van Jezus Christus.

Alle ouders willen dit voor hun kinderen, maar zij kunnen zich afvragen:

Hoe kunnen ouders succesvol zijn in "het doorgeven van het stokje" en in het onderwijzen van hun kinderen om dit voor zichzelf te willen?

Christelijke ouders hebben een zeer hoge en een zeer uitdagende "dubbele roeping". Onze hemelse Vader leidt ouders op (die Zijn kinderen zijn) naar Zijn beeld. Op hun beurt is de belangrijkste plicht van Christenen als ouders om de harten en het verstand van hun kinderen te trainen en te vormen naar Gods beeld.

Het stokje doorgeven aan de volgende generatie blijft echter een zeer moeilijke taak in Satans wereld. De alom vertegenwoordigende invloed van de verdorven menselijke samenleving, gesteund door Satans uitzending als "de overste van de macht der lucht" (Efeze 2:2) levert een geduchte vijand in onze poging om de harten en het verstand van onze kinderen te vormen naar Gods beeld!

De Bijbel laat zien, dat zelfs de best mogelijke ouder niet automatisch een perfect resultaat bereikt. Adam was werkelijk "de zoon van God" ( Lucas 3:38), toch dwong God Adam en Eva niet om de juiste beslissingen te nemen! God onderwees Adam en Eva Zijn weg van leven, toch stond de perfecte Ouder zijn kinderen toe om Zijn voorbeeld en onderwijzing te accepteren of af te wijzen.

Hetzelfde geldt voor menselijke ouders. Ouders kunnen hun kinderen niet dwingen om God te zoeken als hun Vader. Maar ouders kunnen zeker helpen om het fundament te leggen voor hun kinderen om nu een beter leven te hebben en om zich uiteindelijk over te geven aan de ware God. Wij weten uit de Bijbel, dat God het verstand van alle mensen zal openen; of tijdens dit leven, of in een toekomstige opstanding en dat de meeste, van wie het verstand geopend wordt, zullen kiezen om de geweldige zegeningen en voordelen te ontvangen door te gehoorzamen aan de ware God.

Hoe kunnen ouders dan beginnen met het overbrengen van het verlangen om God te zoeken aan hun kinderen?

Iedere zakenman weet, dat hij eerst een verlangen moet creëren om zijn product te verkopen. Ouders moeten op de een of andere manier hun kinderen helpen om naar Gods weg van leven te verlangen. Kinderen moeten tot begrip worden gebracht, dat Gods weg van leven hun ten goede komt - dat het echte zegeningen en beloningen voor hen persoonlijk zal geven. Mensen zijn altijd gemotiveerd door wat zij willen - niet door wat zij zouden moeten willen.

De wereld tracht kinderen te overtuigen van een grote satanische leugen - dat Gods weg van leven een verschrikkelijk offer is en een "ware belemmering". Als kinderen begrijpen, dat Gods weg van leven zegeningen en beloningen brengt - voor hen zelf en voor hun geliefden - zullen zij door de wereldse satanische propaganda heen kijken en zullen zij groeien in hun verlangen om Gods weg te leven.

God motiveert ouders op dezelfde manier. Hij voorziet in de ware kennis van de enorme beloning voor degenen, die er voor kiezen om Hem te volgen. De Bijbel legt uit, dat "wie tot God komt, moet geloven, dat Hij bestaat en een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken". (Hebreeën 11:6) Degene, die niet gelooft dat er een wezenlijke beloning - profijt - is in het zoeken naar God, zal nooit gemotiveerd zijn om Hem te volgen. Dit geldt voor ouders en het geldt zeker voor kinderen.

Van Genesis tot en met Openbaring staat de Bijbel vol van de kennis van zegeningen voor gehoorzaamheid. "De volgende zegeningen zullen alle over u komen en uw deel worden, indien gij luistert naar de stem van de HERE, uw God". (Deuteronomium 28:2) De beloningen van Gods weg kunnen iedere dag onze levens vullen: "Geloofd zij de Heere; dag bij dag overlaadt Hij ons". (Psalm 68:20 STV)

Uiteindelijk hebben ouders maar twee manieren om kinderen te overtuigen, dat Gods weg van leven hen buitengewoon ten goede zal komen:

  • toegewijd onderwijs over Gods weg van leven.
  • Gods weg van leven tonen door een positief voorbeeld.

Zonder de ander, zal noch onderwijs, noch voorbeeld alleen de taak volbrengen. Sommige ouders waren voortreffelijke voorbeelden, maar hebben niet de tijd genomen om goddelijke principes te onderwijzen op het niveau van hun kinderen door gebruik te maken van duidelijke voorbeelden, die door kinderen duidelijk kunnen worden gevat en begrepen. Als gevolg daarvan zullen de kinderen hun ouders liefhebben en respecteren, maar zij zijn niet in staat om Gods principes te begrijpen of toe te passen in hun eigen leven. Andere ouders hebben in tegenstelling daarmee hun kinderen toegewijd Gods principes onderwezen, maar waren slechte voorbeelden van de principes, die zij onderwezen. Hun kinderen zullen vaak opstandig zijn tegen de schijnheiligheid, die zij van hun ouders zien en zij zullen zich tegen religie keren - en zelfs tegen autoriteit in het algemeen. De benadering "doe wat ik zeg, niet zoals ik doe" overtuigt nauwelijks iemand.

Let U op Gods instructie aan ouders: "Maar gij zult deze mijn woorden in uw hart en in uw ziel leggen; gij zult ze tot een teken op uw hand binden en zij zullen een voorhoofdsband tussen uw ogen zijn. Gij zult ze uw kinderen leren..... ". (Deuteronomium 11:18-19) Gods principes moeten in ons verstand opgaan (wat wijdenken) en in onze handen (wat wij doen als een voorbeeld) - en wij moeten dezeeffectief aan onze kinderen leren.

Effectief Onderwijs

Kinderen moeten door de instructie en het voorbeeld van hun ouders herkennen, dat Gods weg van leven overladen is met zegeningen en beloningen voor hen persoonlijk. Lang voordat het wordt gevraagd moeten ouders hun kinderen helpen om de vraag te beantwoorden:

  • "Waarom moet ik God volgen?"
  • "Wat betekent het voor mij?"

Ouders zullen hun kinderen nooit effectief bereiken, tenzij zij deze vraag eerlijk en oprecht kunnen beantwoorden. Koning David begreep deze vraag perfect en zei:"loof de HERE, mijn ziel, en vergeet niet een van zijn weldaden". (Psalm 103:2)

Natuurlijk willen ouders geen zelfzuchtige kinderen creëren, die alleen aan hun eigen profijt denken. Het idee is om kinderen te helpen begrijpen, dat alle wetten van God voor hun eigen welzijn zijn. Als kinderen opgroeien kunnen zij dan, door hun reikwijdte, begrijpen dat Gods wetten goed zijn voor hun familie en vrienden - en dat inderdaad elk menselijk wezen profijt zal hebben van Gods wetten en Zijn weg van leven.

De Bijbel maakt duidelijk, dat kinderen Gods weg van leven thuis het meest effectief onderwezen kan worden, informatief en voortdurend: "Wat ik u heden gebied, zal in uw hart zijn; gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat". (Deuteronomium 6:6-7)

Ouders moeten hun kinderen voortdurend wijzen op de voordelen van Gods weg van leven - zittend op de bank, televisie kijkend - rijdend over straat - de krant lezend en bij elke gelegenheid als Gods weg van leven in tegenstelling staat met de ellende, die de levensstijl van deze wereld brengt. Er is geen gebrek aan voorbeelden in deze zieke wereld; de vraag is: zullen ouders zich ervoor inspannen? Toegegeven, het vraagt behoorlijk veel tijd en een consequente concentratie op dit betekenisvolle doel, maar het geeft grote resultaten. De taak zal niet volbracht worden als alleen gesteund wordt op kerkdiensten. Ouders moeten de lessen, die in de kerk geleerd worden, waar mogelijk bekrachtigen met zowel een verzorgende liefde en rustig onderwijs van een moeder als de consequente leiding en steun van een vader.

Ouders kunnen het bruikbaar vinden om Gods wetten vorm te geven in termen van "oorzaak en gevolg". Kinderen kunnen het concept van "oorzaak en gevolg" gemakkelijk begrijpen als er over fysieke wetten gesproken wordt, zoals de zwaartekracht. Als zij uit een hoge boom springen zal de zwaartekracht hen naar de grond trekken, met als resultaat een gebroken been of een zeer pijnlijke verstuiking. Het gevolg (de pijnlijke verstuiking) werd veroorzaakt door het overtreden van de wet van de zwaartekracht (het springen uit de boom). Gods geestelijke wetten werken op dezelfde manier. Als wij Gods wetten overtreden, verwonden wij automatisch onszelf (of anderen) op de een of andere manier. Als wij Gods wetten gehoorzamen volgt er automatisch een voordeel of een zegening.

Mijn vrouw benadrukte voortdurend de keuzes in het leven van onze kinderen door duidelijke huishoudregels te handhaven. Als onze kinderen die regels niet gehoorzaamden konden wij hen er aan herinneren, dat zij kozen om ongehoorzaam te zijn; zij hadden dus gekozen om een of andere vorm van correctie te ontvangen. Dit gold zowel op fysiek gebied als op het geestelijke, alsook wanneer mijn vrouw onze kinderen er aan herinnerde om heel voorzichtig te zijn met messen en deze alleen te gebruiken als wij hun toestemming gaven. Onze jonge zonen schenen geboeid te zijn door het blinkende scherpe snijvlak van messen en sneden dan soms in zichzelf. Als zij dit deden eindigde het meestal met sneden in hun handen. Na één zo'n ongelukje hoorde ik toevallig één van onze kinderen aan mijn vrouw vertellen wat zijn broer had gedaan; "Mama, het was niet de bedoeling dat hij het deed en hij strafte zichzelf"! Het begrip was tenminste steekhoudend!

Het is belangrijk om kinderen te helpen dat zij werkelijk het profijt van Gods weg willen, door hen de oorzaken en gevolgen te helpen begrijpen van alle wetten van God in plaats van de schade, die zij zichzelf zullen aandoen als zij Gods wetten niet gehoorzamen. Let op Gods instructie aan ons: "Ik neem heden de hemel en de aarde tegen u tot getuigen; het leven en de dood stel ik u voor, de zegen [zegeningen] en de vloek [corrigerende straffen]; kies dan [Gods weg van] leven, opdat gij leeft, gij en uw nageslacht, door de HERE, uw God, lief te hebben, naar zijn stem te luisteren en Hem aan te hangen, want dat is uw leven en waarborg - want Hij is uw leven en de lengte uwer dagen". (STV) (Deuteronomium 30:19-20)

Elk gezin maakt regels voor hun kinderen. De meeste ouders zouden hun kinderen nooit toestaan om de straat op te rennen achter een stuitende bal; de kans om door een passerende auto geraakt te worden is te groot. Het is duidelijk, dat deze regel voor het nut van een kind is en eenvoudig is uit te leggen. Op dezelfde manier kunnen ouders hun kinderen uitleggen, dat God ook bepaalde Gezinsregels heeft - Zijn wetten - die voor onze bescherming zijn. Zelfs alleen door interesse voor het eigenbelang van een kind kunnen ouders uitleggen, dat Gods wet tegen stelen bijvoorbeeld, het kind kan beschermen tegen mogelijke gevangenisstraf - of zelfs beschoten kan worden door degene van wie hij steelt!

Het doel van ouders in de opvoeding is om in een taal, die hun kinderen kunnenbegrijpen, uit te leggen hoe alle principes van God voor hun eigen welzijn zijn - en dat zij in feite het "ontwerp van menselijk geluk" zijn. Het onderwijzen van Gods principes op basis van gehoorzaamheid - "omdat God het zegt" - is een begin, maar de motivatie en het begrip van een kind moet veel dieper gaan. Hoe meer de ouders Gods wetten vorm kunnen geven door het concept oorzaak en gevolg - weldaden voor gehoorzaamheid en corrigerende straffen voor ongehoorzaamheid - hoe waarschijnlijker, dat kinderen zich deze eigen maken. Mensen willen zichzelf immers geen schade berokkenen. Wij willen alleen de weldaad van een goed leven, vol geluk en vreugde in plaats van ellende en leegte. Zelfs "goddelijke" opvoeding is uiteindelijk onvolledig, wanneer het kinderen niet helpt om werkelijk te begrijpen en te verstaan hoe Gods weg van leven hen echte weldaden brengt.

Als kinderen hun tienerjaren bereiken hebben ouders hetzelfde doel - het onderwijzen van de weldaden van Gods weg - maar moeten hun kinderen een meer ingewikkelde redenering helpen begrijpen dan in hun jonge jaren. Hoewel dit aanmerkelijk ouderlijke energie vraagt is het de moeite waard. Veel tienerjongens kunnen gemakkelijk begrijpen, dat het verkeerd is om een vrouw fysiek aan te vallen, maar hoe zou U aan Uw tienerzoon uitleggen, dat het ook verkeerd is om te begeren naar bijna naakte beelden van vrouwen - dat het hem zal schaden en dat omgekeerd, het vermijden van zo'n begeerte hem erg ten goede zal komen. Hoe kunt U een tiener overtuigen, die de instructie van Jezus niet echt begrijpt: "Maar Ik zeg u: Een ieder, die een vrouw aanziet om haar te begeren, heeft in zijn hart reeds echtbreuk met haar gepleegd"? (Matteüs 5:28) Hoe zou U de verdediging van een tiener bestrijden die zegt: "Wat is het verschil? Wie wordt benadeeld? Ik ben tenslotte niet getrouwd en ik kijk alleen".

Aan tieners moet onderwezen worden, dat jaren van begeren zullen resulteren ingrote schade aan een toekomstig huwelijk en geluk! Degenen, die intens betrokken zijn geraakt bij "visuele zedeloosheid" (tijdschriften, films, internet, "amusement clubs voor volwassenen" enz.) ervaren letterlijk een chemische reactie in het verstand, die de chemische reactie nabootst, voortgebracht door echt menselijk contact! Het verstand kan beelden opslaan van ingespoten of operatief versterkte lichamen, die men heeft gezien en een toekomstige partner vergelijken met die valse idealen. Wij zien dus dat consequent begeren, ontbrand door visuele zedeloosheid, de waardering voor de eigen partner zal verminderen en de mogelijkheid voor geluk in het huwelijk zal verkleinen. Het oude spreekwoord, "het gras is altijd groener aan de andere kant van de afrastering", wordt vooral waar als men in een fantasiewereld leeft van visuele zedeloosheid. Aan kinderen moet worden onderwezen, dat Gods wet betreffende seksualiteit een zegen is, die hun levens en huwelijken zal verhogen in de jaren die voor hen in het vooruitzicht liggen.

Familie Getuigenissen

Familiegetuigenissen of familieverhalen over Gods indrukwekkende tussenkomst, genezingen en andere zegeningen kunnen kinderen helpen om de realiteit van God en van Zijn liefhebbende karakter te waarderen als een levende en belangrijke God, die persoonlijk geïnteresseerd is in onze levens. Ons gezin vertelt en vertelt herhaaldelijk opnieuw veel van dergelijke verhalen; hoe wij vele mooie voorbeelden van Gods liefde, kracht, barmhartigheid en bezorgdheid om ons hebben ervaren door aangrijpende genezingen en bescherming voor ongelukken. Wij hebben nooit beweerd, dat wij Gods tussenkomst verdienden, maar die tussenkomsten zijn een veelvuldige herinnering voor onze kinderen van hoe liefhebbend en genadig onze God werkelijk is.

Jaren geleden bijvoorbeeld, reden wij op een koude en regenachtige dag in Arkansas Ozarks naar de dienst. Plotseling hielden onze ruitenwissers op met het schoonmaken van de ruiten. Wij realiseerden ons dat wij door bevroren regen waren getroffen. Mijn vrouw stelde meteen voor: "Wij moeten allen bidden, dat God ons wil beschermen". Zij en onze vier kinderen sloten hun ogen en baden in stilte om Gods bescherming; ik probeerde onder het rijden zo goed mogelijk in stilte te bidden. Ongeveer zeven km. verder, aan de schaduwrijke noordkant van de berg werden wij plotseling door "zwart ijs" getroffen en begonnen zijwaarts van de weg te glijden - onbestuurbaar! Op dat moment kwam een auto van tegengestelde richting en kwam ook op het ijs en werd onbestuurbaar. Wij raasden met 60 km. per uur naar elkaar toe - een gezamenlijke snelheid van ongeveer 120 km. per uur als wij elkaar zouden raken! Dat was zeker een botsing. De gedachte schoot door mijn hoofd: "Dit is het einde"! Op het allerlaatste moment voelden wij een enorme onzichtbare kracht, die ons zijwaarts van de weg duwde. Wij belandden met een zachte landing in de modder, zonder iets te raken. Drie meter verder aan de linkerkant was een grote cementen duiker en aan de rechterkant van de weg was een 12 meter lange dijk, die naar de rivier beneden leidde. Onze harten bonsden toen wij ons realiseerden dat wij ongedeerd waren. Wij zaten daar, overrompeld, uitermate dankbaar voor Gods ingrijpen.

Met de jaren hebben mijn vrouw en ik over vele van deze aangrijpende tussenkomsten gesproken met onze kinderen - inclusief vele genezingen. Deze verhalen zijn onze persoonlijke familie "getuigenissen" van Gods ingrijpen geworden - verhalen, die onze dankbaarheid hebben versterkt voor de liefde, derealiteit en de kracht van onze God. Alle ouders zouden regelmatig de persoonlijke getuigenissen van hun eigen levens moeten delen om hun kinderen te helpen zich te binden aan de ware God.

Ouders hebben een plicht tegenover God om hun uiterste best te doen de gedachten van hun kinderen te trainen en te vormen naar Zijn beeld. Ouders moeten consequent ieder goddelijk gereedschap gebruiken dat voorhanden is, wetende dat hun kinderen niet alleen beïnvloed zullen worden door onderwijs, maar ook door persoonlijke familieverhalen over Gods liefde en barmhartigheid. Wanneer kinderen het voorbeeld van het leven van hun ouders zien kunnen zij voor zichzelf zien dat Gods manier van leven ook hen enorm ten goede zal komen en dat Zijn wetten voor hun eigen bestwil zijn.

Hoofdstuk 5: Het Voorbeeld als Erfenis

Als ouders de geboorte van een kind verwachten beseffen zij zelden ten volle, dathun eigen levend voorbeeld de meest diepgaande invloed zal hebben op het toekomstige morele karakter en de geestelijke ontwikkeling van het kind.

Het persoonlijke voorbeeld van ouders is cruciaal, wanneer kinderen Gods manier van leven moeten zien als een weg van zegeningen en voordelen. Ouderlijk voorbeeld is een vorm van onderwijs, waarbij de lessen worden onderwezen door daden in plaats van door woorden. Er is een oud gezegde: "Uw daden spreken zo luid, dat ik niet kan horen wat U zegt". Kinderen vergeten vaak het gesproken onderwijs veel sneller dan dat zij het heldere voorbeeld kunnen vergeten, dat zij dagelijks door de daden en houdingen van hun ouders zien. Ouderlijke voorbeelden en houdingen worden diep ingeplant in het onderbewustzijn van een kind en worden later weergegeven in het gedrag van hun kinderen.

Zeker, ouders moeten het op hun agenda plaatsen om hun kinderen alle principes van God verbaal te onderwijzen. Maar als de daden van de ouders niet overeenkomen met hun woorden, dan zal het onderwijs zeker krachteloos zijn. Als kinderen opgroeien worden zij zeer talentvol in het vergelijken van wat zij horen wat onderwezen werd, met wat zij zien in het levend voorbeeld. Wij moeten nooit vergeten, dat Jezus Christus een manier van leven onderwees in plaats van een "ivoren toren" filosofie. De morele waarden, die ouders ten toon stellen door daden en houdingen in het dagelijks leven zullen het fundament zijn van de houdingen, waarden en gedrag van hun kinderen.

Zelfs als ouders volmaakt zouden zijn in hun onderwijs en voorbeeld, is er geen garantie dat hun kinderen uiteindelijk de keuze van hun ouders om God te gehoorzamen zullen volgen. Het kan echter bijna gegarandeerd worden, dat kinderen het waardesysteem van hun ouders verwerpen als zij ouderlijke hypocrisie ervaren. Het belang van ouderlijk voorbeeld kan niet genoeg benadrukt worden.

Deskundigen van kinderontwikkeling erkennen, dat kleine kinderen naar hun ouders kijken - die vanaf het eerste begin hun verzorgers, voeders en onderwijzers waren - bijna als naar goden. Jonge kinderen geloven alles wat hun ouders hen vertellen en verwachten dat ouders alles kunnen oplossen - van schade aan speelgoed tot onrecht van een vriend. God ontwierp deze vroege afhankelijkheid en vertrouwen zodat ouders het jonge ontvankelijke verstand kunnen leiden en trainen op een gezonde en goddelijke manier. Jonge kinderen vormen hun beeld van God voornamelijk door het voorbeeld van hun ouders. Ouders hebben weinig hoop om goddelijke kinderen groot te brengen als zij zelf geen oprechte goddelijke voorbeelden zijn! Als kinderen onverdraagzaamheid, egoïsme, liegen, hebzucht, onvriendelijkheid en herhaaldelijke boosheid zien, zullen zij zich onwaarschijnlijk aangetrokken voelen tot het geloof van hun ouders, ongeacht welke langademige les een ouder ook geeft.

Ouders moeten volledig bewezen hebben - en het in hun levenservaring laten zien - dat Gods weg van leven van grote waarde is en voor hen werkt. Kinderen, die niet zien dat Gods weg van leven voor hun ouders werkt, zullen waarschijnlijk niet geloven dat Gods weg van leven voor hen zal werken.

Gods Natuur Weergeven

Het is belangrijk, dat ouders in hun omgang met hun kinderen, Gods karakter uitstralen. Kinderen moeten in het voorbeeld van de dagelijkse gang van zaken van hun ouders een oprechte liefde voor God, Zijn Kerk en Zijn weg van leven zien. Kinderen, die hypocrisie zien zullen uiteindelijk ouderlijke opvoeding verwerpen. Kinderen, die echter oprechtheid en eerlijkheid zien zullen veel gemakkelijker de goddelijke principes aannemen, die door hun ouders en de Bijbel onderwezen worden.

Ouders hebben een grote verantwoordelijkheid om als ambassadeurs van God en Jezus Christus te fungeren in de levens van hun kinderen door het goede voorbeeld te stellen, zodat hun kinderen uiteindelijk naar God Zelf het respect en het vertrouwen verplaatsen, die zij eerst ontwikkeld hebben voor hun ouders. Als kinderen volwassen worden zullen zij onbewust de ervaring, die zij met hun ouders hadden, verplaatsen naar God. Als ouders kritisch en niet vergevingsgezind zijn, zijn kinderen geneigd om God op die manier te zien. Als ouders wantrouwig zijn en veroordelend, zullen kinderen het moeilijk vinden om de genade en vergeving van Christus te accepteren. Als ouders inconsequent zijn geweest in het onderwijzen van gehoorzaamheid en respect voor mensen met autoriteit, zullen kinderen God, noch respecteren, noch zullen zij zich zorgen maken over het breken van Zijn regels.

In het kort, kinderen moeten iets van Gods ware karakter zien in het leven van hun ouders. De Bijbel noemt dit de "vruchten van Gods Heilige Geest". De "vrucht" of "bewijs" van Gods Heilige Geest is eenvoudig de manier, zoals God denkt en handelt en is voor zowel ouders als kinderen de sleutel voor een geweldig leven. Zoals Paulus schreef: "de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing". (Galaten 5:22) Hoe meer de gedachten, woorden en daden van de ouders deze vruchten van Gods Geest laten zien, hoe meer hun kinderen zich aangetrokken voelen tot de manier van leven van hun ouders. Natuurlijk is geen enkel ouder een perfect voorbeeld. Maar ouders, die werkelijk willen dat hun kinderen Gods weg van leven wensen, zullen zelf God van ganser harte zoeken.

Respect voor God

Ouders ontwikkelen vaak ingrijpend het respect van hun kinderen voor God en voor de principes, die Hij onderwijst. Als ouders voortdurend klagen dat het moeilijk is om Gods manier van leven te leven, is het dan geen wonder als hun kinderen opgroeien, zij "deze moeilijke weg van leven" verwerpen? In voorbije jaren heb ik soms ouders horen zeggen: "Het is zo moeilijk voor onze tieners om op de Sabbat geen sportevenementen te bezoeken". Als ouders Gods weg van leven als een last afschilderen zullen kinderen zich benadeeld voelen. Aan de andere kant, als ouders Gods weg van leven als een geweldig voordeel en een zegen voorstellen, zullen kinderen het waarderen.

Kinderen, die hun ouders voortdurend hun dankbaarheid horen betuigen voor wat God in hun levens heeft gedaan, ongeacht hun actuele situatie, zullen er veel baat bij vinden als zij het "grote totaalbeeld" van hun ouders verwerven. Dit leven is een trainingsgrond voor het toekomstige Gezin van God en wij zullen "overgaan" naar onze echte loopbaan bij de terugkeer van Christus! Als kinderen zich bewust worden voor wat een ontzagwekkende en werkelijke toekomst zij getraind worden, zijn ze meer in staat om op lange termijn te denken als zij beginnen uit te zien en zich voorbereiden op Gods Koninkrijk.

Ouders, die samenwerken - elkaar steunen als een team en werken als een "verenigd front" - vergroten de kracht van het voorbeeld. Als kinderen hun ouders elkaar liefde en waardering voor elkaar zien betuigen, met nu en dan "ik houd van jou", gepaard met een omhelzing, ontwikkelen zij vanzelfsprekend een groter gevoel van veiligheid. De kinderen weten, dat zij geliefd zijn en zij weten dat de twee meest belangrijke mensen in hun leven elkaar liefhebben. Hun wereld is veilig en zij wensen graag het voorbeeld van liefde en veiligheid te volgen, die hun ouders tonen als gevolg van Gods weg van leven.

Aan de andere kant zullen kinderen, die hun ouders voortdurend zien vechten, argumenteren en onbeleefd zijn tegen elkaar, tenslotte beseffen dat de "manier van leven" van hun ouders voor hen niet werkt, ongeacht wat zij preken.

Het huwelijk is een "levend laboratorium", dat:

  • Of het enorme profijt van Gods weg van leven laat zien,
     
  • Of de destructieve gevolgen van de wereldse manier van leven.

Het zou mooi zijn als alle kinderen even goed konden leren van een slecht ouderlijk voorbeeld - te leren wat niet te doen - maar de realiteit is dat kinderen kunnen herkennen waar men ongelukkig is en van nature de manier van leven van de ouders afwijst, dat hen zo ongelukkig maakt.

Totale Oprechtheid

Kinderen moeten absoluut een voorbeeld zien in hun ouders van totale oprechtheid en waarheid! Oprechtheid en waarheid is het fundament van Gods weg van leven: "Heel uw woord is de waarheid". (Psalm 119:160) Als kinderen zien, dat hun ouders liegen of misleiden (zoals nu gebruikelijk is in veel populair amusement), hebben zij geen reden om de geestelijke principes aan te nemen, waarin de ouders zeggen dat zij geloven! Als kinderen totale oprechtheid en waarheid in hun ouders zien draagt dit tot enorme geloofwaardigheid bij aan het concept dat er geestelijke wetten bestaan, die niet overtreden moeten worden. Als ouders snel zijn met een "leugentje om bestwil" om uit een lastige situatie te komen nemen kinderen dit voorbeeld snel over en beginnen naar dezelfde regels te leven. Erger is het wanneer ouders hun kinderen vragen voor hen te liegen - wellicht aan een kind, die de telefoon aanneemt zeggen, dat de ouder "niet aanwezig is". Als Gods principes niet van toepassing zijn in deze situaties, hoe kunnen kinderen ooit weten, dat het belangrijk is om de waarheid te vertellen? Voor kinderen, die het liegen van ouders ervaren, wordt het hele concept van waarheid afhankelijk van wat op dat moment het beste lijkt.

Als liegen een deel is van het ouderlijke karakter zullen de kinderen hen niet vertrouwen. Evenzo zal God niet in staat zijn om ouders, die liegen te vertrouwen en Hij zegt duidelijk, dat er geen leugenaars zullen zijn in Zijn Koninkrijk. (Openbaring 21:8) Als ouders leven naar de principes van oprechtheid en dit toegewijd, vanaf jonge leeftijd aan hun kinderen onderwijzen, zal liegen bijna niet-bestaand worden. Dit wordt dan het fundament van groot vertrouwen tussen ouders en kinderen, dat een zeer sterke ouder-kind relatie bouwt.

Echte Waarden

Kinderen leren ook veel door het observeren van de standaards, die hun ouders gebruiken bij het waarderen van andere mensen. In de tegenwoordige samenleving lijkt het, alsof de drie belangrijkste valse standaards van waarde zijn: macht, geld en uiterlijk. Ouders bewijzen hun kinderen een zeer slechte dienst als zij meer aandacht en genegenheid schenken aan anderen met meer macht, rijkdom of schoonheid - in feite zeggen zij aan hun kinderen, dat zij veel meer onder de indruk zijn van de wereldse waarden dan van goddelijke waarden en karakter.

Gods standaard van menselijke waarde is duidelijk: "Let niet op zijn voorkomen noch op zijn rijzige gestalte..... Het komt immers niet aan op wat de mens ziet; de mens toch ziet aan wat voor ogen is, maar de HERE ziet het hart aan". (1 Samuel 16:7) Ouders moeten dit principe op hun kinderen toepassen. Goedkeuring en aanvaarding van kinderen moeten gebaseerd zijn op onvoorwaardelijke liefde en op karakter. Als aan jonge kinderen voortdurend gezegd wordt: "je bent zo'n mooi klein meisje" of "wat een knappe jonge man ben je", ontvangen zij de verkeerde boodschap van hun waarde. De complimenten van ouders moeten voornamelijk gericht zijn op het karakter en de goede daden van kinderen. Kinderen moeten geprezen en bemoedigd worden als zij eerlijk en zorgzaam zijn en samen delen, als zij integriteit tonen en wanneer zij regelmatig God zoeken in gebed en Bijbelstudie.

Ouders, die overmatig gericht zijn op hun eigen aantrekkelijkheid kunnen ook een verkeerde boodschap uitzenden. Kinderen pakken snel de waarden van hun ouders op. Moeders, die zich ongepast kleden - een voorkeur hebben voor provocerende kleding, zoals strakke pantalons, korte rokken of laag uitgesneden of nauwsluitende topjes - zeggen hun kinderen, dat een dergelijk uiterlijk in een vrouw en moeder wordt gewaardeerd en dat haar belangrijkste waarde haar talent is om aandacht te trekken en zelfs lustgevoelens op te wekken. Door zo'n voorbeeld te geven kunnen dochters veronderstellen zich op een nog extremer en onthullender manier te moeten kleden dan hun moeders en zonen zullen voor hetzelfde in een vrouw zoeken. God heeft echter de standaard voor een godvrezende vrouw gezet, toen Hij Paulus inspireerde om te schrijven: "Evenzo, dat de vrouwen zich sieren met waardige klederdracht, zedig en ingetogen, niet met haarvlechten en goud of paarlen en kostbare kleding, maar - zó immers betaamt het vrouwen, die voor haar godsvrucht uitkomen - door goede werken". (1 Timoteüs 2:9-10)

Dit principe is natuurlijk evenzo van toepassing op vaders. Als iemands voornaamste besef van waarde en eigenwaarde van uiterlijk en kleding komt, merken kinderen dit. Ook wanneer kinderen zien dat hun vader het meest aandacht schenkt aan de kleding van een vrouw en haar lichaam, zendt dit het verkeerde signaal uit. Inderdaad, vrouwen moeten weten, dat hun mannen hen aantrekkelijk vinden, maar wat kinderen werkelijk nodig hebben om te horen is, dat hun vader de godvrezende eigenschappen en karakter van hun moeder intens waardeert en op prijs stelt.

Tijd met God

Kinderen moeten de gelegenheid hebben om het persoonlijke gebed en studeertijd van hun ouders waar te nemen. Het is goed en het moet niet worden vermeden dat kinderen nu en dan één of beide ouders op hun knieën zien bidden. Zo'n voorbeeld zal voor de rest van hun leven in het verstand van hun kinderen worden achtergelaten als zij de gebedsroutine van hun ouders als een belangrijke prioriteit in hun leven zien.

Als ouders consequent bidden voor elke maaltijd, leren kinderen om God meer te respecteren dan hun honger. Ouders kunnen zelfs hun peuters helpen om stil te zijn tijdens het gebed voor de maaltijd door hun handen tijdens het gebed vast te houden en hen te laten zien hoe zij hun hoofden moeten buigen. Op deze manier zien zij niet alleen het belang, die hun ouders plaatsen in de communicatie met God, die zo belangrijk is in hun leven - zij leren zelf ook vroeg om datzelfde respect vorm te geven.

Kinderen leren ook van het voorbeeld van het zien, dat hun ouders Gods woord dagelijks bestuderen. Ofschoon het gewoonlijk gemakkelijker is om te studeren als de kinderen slapen, kunnen ouders het nuttig vinden om hun schema nu en dan af te wisselen, zodat kinderen het voorbeeld kunnen zien van ouders, die Gods woord bestuderen. Het is een gezond deel van de ontwikkeling van een kind om te zien, dat ouders tijd nodig hebben om met hun hemelse Vader door te brengen. Het is ook nuttig voor kinderen om te leren zichzelf stil bezig te houden als de ouders studeren - onder toezicht van een ouder - maar te weten om niet te storen.

Als kinderen zien dat hun ouders Gods woord alleen eenmaal per week in de dienst bestuderen, zullen zij waarschijnlijk hetzelfde patroon overnemen. Door het voorbeeld van hun ouders zullen zij beseffen, dat studeren een plicht en een klus is, die eenmaal per week "verwerkt" moet worden. In tegenstelling hiermee zullen kinderen, die hun ouders dagelijks blij Gods woord zien bestuderen, te zijner tijd verwachten om het patroon van hun ouders te imiteren en Bijbelstudie en gebed tot een dagelijkse waardevolle verbinding naar de Grote God te maken.

Kinderen moeten ook het incidenteel vasten zien als een normaal deel van het leven van hun ouders; als deel van het vragen om Gods leiding voor wat het beste is voor het gezin en voor hun persoonlijke geestelijke groei. Als kinderen volwassen worden en tegenover eigen belangrijke beslissingen staan, zal het voorbeeld van het vasten van hun ouders steeds meer heilzaam worden. Zij zullen tot dankbaarheid komen voor Gods belofte dat, wanneer zij regelmatig om de juiste redenen vasten:"En de HERE zal u voortdurend leiden". (Jesaja 58:11) Kinderen, die deze les leren uit het voorbeeld van hun ouders zullen een enorme levenslange erfenis voor succes erven als zij leren zich tot God te wenden in tijden van nood, bij besluitvorming en zelfs bekering.

Het ouderlijk voorbeeld van dienstbezoek zal ook een doorslaggevend effect op hun kinderen hebben. Jonge mensen, die zien dat hun ouders zich met tegenzin naar de dienst begeven of zien, dat zij regelmatig de dienst missen zullen dienstbezoek beginnen te zien als een optie of als een "plicht", die af en toe vervuld moet worden om God of de dienaar tevreden te stellen. Wat een verschrikkelijke fout! In tegenstelling daarmee, als kinderen zien dat hun ouders blijmoedig de dienst bezoeken, met de zeldzame uitzondering door ziekte, zullen zij het oprechte verlangen van hun ouders waarderen om meer te leren over God en Zijn weg van leven.

Als de jaren verstrijken en kinderen zien het ouderlijke voorbeeld van de waardevolle tijd, die besteed wordt aan gebed, Bijbelstudie, dienstbezoek en incidenteel vasten, zullen zij het beginnen te waarderen dat hun ouders het meest belang hechten aan hun relatie met God. Alhoewel zelfs het meest voortreffelijke ouderlijke voorbeeld geen absolute garantie zal geven bij het doorgeven van de waarde van Gods manier van leven aan kinderen, een slecht voorbeeld zal zeker het vermogen van de kinderen belemmeren om de weg van leven van hun ouders te waarderen. Christelijke ouders moeten het - door het voorbeeld in zowel woorden als daden - aan hun kinderen duidelijk maken dat het volgen van de weg van leven, geïllustreerd door Jezus Christus, het ware pad naar vreugde en geluk is.

Hoofdstuk 6: Een Godgerichte Familiecultuur Scheppen

Al te vaak neigen ouders om God in hun gezinsleven in een hokje te plaatsen. Wij zien een Christen zich gedragen als opgebouwd uit Christusachtige gedragspatronen, kerkdiensten en misschien zo nu en dan gezinsbijbelstudies. Inderdaad, dit is een goed begin, maar er is veel meer nodig om een cultuur van God in onze huizen te creëren. Als wij ons hele gezinsleven voorstellen als een taart zullen de meeste het geestelijk aspect van opvoeding zien als een klein percentage van het geheel; eenvoudig een klein stukje taart. In tegenstelling, als wij werkelijk kinderen "naar Gods beeld" willen opvoeden, moet het geestelijke brandpunt de hele taart omvatten.

Wat betekent dit?

Eenvoudig, dat elk besluit welke wij als ouders maken rond de vraag moet draaien:

  • "Zal dit de waarschijnlijkheid doen toenemen of afnemen, dat mijn kind zal opgroeien 'naar Gods beeld'?"

Wellicht overweegt een vader een tweede deeltijdbaan, zodat het gezin zich een vakantiehuis kan veroorloven. Het gezin zal het huis waarderen - maar de tweede baan zal zorgen, dat hij veel minder tijd met zijn kinderen besteedt. Wat zou de kinderen waarschijnlijker meer tot God keren al zij ouder zijn: het plezier van een huis in de bossen of de aanwezigheid van een toegewijde vader, die iedere dag meer tijd aan zijn kinderen besteedt?

Als ouderschap wordt geleid door dit voorbeeld van een prioriteitkader, wordt er een stabieler fundament gelegd, dat de waarschijnlijkheid opvallend zal vergroten dat kinderen in de geestelijke voetstappen van hun ouders zullen wandelen. Jaren geleden hingen wij een plaat op de muur van ons huis met een vers, dat dit principe samenvat: "Maar ik en mijn huis, wij zullen de HERE dienen"! (Jozua 24:15)

Wat zijn dan enkele belangrijke principes, die ons kunnen helpen onze gezinsbesluiten op deze manier te leiden en om een Godgerichte gezinscultuur te scheppen?

Laten wij vijf belangrijke principes overwegen.

Principe 1: Ga naar de bron van ware goddelijke cultuur - God Zelf

In zichzelf en van zichzelf schieten ouders bijna onvermijdelijk voldoendewijsheid en begrip tekort om het jonge verstand van hun kinderen in een goddelijke richting te leiden. Het voornaamste voorbeeld van volwassenen voor opvoeding komt natuurlijk van hun eigen ouders. Alle ouders beginnen de opvoedkundige jaren onder invloed van welke zwakke plekken ook, die aanwezig waren in hun eigen opvoeding. Om het even hoeveel wij onze ouders appreciëren - waarvan de meeste het beste deden van wat zij wisten - het feit is, dat niemand van ons opgegroeid is met vlekkeloze voorbeelden, waarnaar wij onze eigen opvoeding kunnen vormen. Wat dat betreft groeide ook niemand van onze ouders op met ideale voorbeelden - een patroon, dat teruggaat tot de eerste menselijke kinderen, Kaïn en Abel

Als wij evenwel geen goddelijk fundament hebben gelegd voor onze kinderen als zij klein zijn, wordt het nog moeilijker om dat fundament te vestigen als zij zich in hun tienerjaren ontwikkelen. Gelukkig kunnen wij naar de perfecte ouder gaan, God Zelf, om Zijn hulp te vragen wanneer wij tekortschieten in wat het vereist. God zegt ons in Zijn woord, dat wanneer een ouder "de zijnen, en voornamelijk zijn huisgenoten, niet verzorgt, die heeft het geloof verloochend, en is erger dan een ongelovige". (1 Timoteüs 5:8 STV) God, als onze ouder leeft ditzelfde principe na en is altijd bereid om ons alle hulp te geven, die wij nodig hebben, als wij bereid zijn om naar de bron te gaan.

Ouders realiseren zich al te vaak, dat zij de noodzakelijke wijsheid missen om zoveel moeilijke en teleurstellende omstandigheden op te lossen, die zij tegenkomen bij het opvoeden van kinderen. In mijn eigen gezinsgeschiedenis zijn er veel situaties geweest, waarin mijn vrouw of ik ons realiseerden, dat het "boven onze macht was". Maar God had ons - Zijn geestelijke kinderen - een belofte gegeven: "Indien echter iemand van u in wijsheid te kort schiet, dan bidde hij God daarom, die aan allen geeft". (Jakobus 1:5)

Als een gezinssituatie bijzonder moeilijk is, wordt het tijd om je nog ferventer te richten op het zoeken naar Gods hulp, wijsheid en leiding. Toen de discipelen van Jezus eens teleurgesteld waren door hun onvermogen om een boze geest te bannen uit een jonge man, zei Jezus hen, "Dit geslacht kan nergens door uitgaan, dan door bidden en vasten.". (Markus 9:29 STV)

En zo is het met zoveel moeilijke problemen in het leven, inclusief opvoeding - sommige problemen worden overwonnen "door bidden en vasten". Bij het vasten komen wij dichter tot onze God en erkennen onze zwakheden en onze totale behoefte aan Zijn leiding, wijsheid en inzicht. God belooft, dat wanneer wij deze benadering om God te zoeken door te vasten, "de HERE u voortdurend zal leiden". (Jesaja 58:11) Wij moeten bereid zijn om te vragen, om te kunnen ontvangen!

Principe 2: Wees bereid Uw kinderen vóór Uzelf te plaatsen

Onze menselijke natuur - en de wereld om ons heen - leren een zeer tegengestelde principe: "Zoek jezelf, ontdek jezelf en zorg voor je zelf als 'nummer één', want niemand anders doet het".

Maar wat gebeurt er als wij het advies van de wereld volgen en onszelf "nummer één" plaatsen?

Als wij dat doen en onze verantwoordelijkheid in het opvoeden verwaarlozen, zullen wij een leegte achterlaten in het leven van onze kinderen - een leegte, die opgevuld zal worden door de samenleving en door satans denkrichting! Denkt U er aan, wij kunnen de opvoeding van onze kinderen verwaarlozen, maar Satan zal nooitnalaten om te doen wat hij kan om hen te beïnvloeden!

De waarschuwing van Paulus aan de Filippenzen is speciaal van toepassing op ouders. "Ieder lette niet slechts op zijn eigen belang, maar ieder (lette) ook op dat van anderen. Laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was". (Filippenzen 2:3-5) De meeste ouders - vooral moeders - kunnen zich de ontelbare keren herinneren, dat zij in het midden van de nacht wakker werden door het huilen van een pasgeboren baby. Het zou inderdaad een vreemde ouder zijn, die het huilen van een pasgeborene zou negeren met de gedachte: "Ik heb mijn slaap nodig; ik moet voor mezelf zorgen". De meeste ouders vinden, dat het volkomen natuurlijk is om de fysieke noden van hun kinderen vóór die van hen zelf te plaatsen - maar het is zeker vreemd voor een ouder om de geestelijke noden van de lange termijn van hun kinderen op de eerste plaats van de gezinsprioriteiten te plaatsen. Ouders moeten zich van tijd tot tijd afvragen:

  • "Heb ik de behoeften van 'mijzelf' vóór de noodzaak geplaatst om mijn kinderen 'naar Gods beeld' op te voeden"?

Het vraagt een investering van tijd om de geestelijke noden van onze kinderen als eerste te plaatsen maar God wil, dat ouders gebruik maken van elke gelegenheid om hun kinderen goddelijke principes te leren. "Gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat". (Deuteronomium 6:7)

Principe 3: Maak, dat een goddelijke denkrichting de belangrijkste invloed heeft op Uw kinderen.

Het is een hoge roeping voor menselijke wezens, aan wie de verantwoordelijkheid is gegeven om het verstand van jonge mensen te vormen naar het beeld van God. Wij kunnen dit niet bereiken door ijdele hoop of gewoon door het te wensen. Het vraagt een hoge investering van tijd en moeite en zorgvuldige aandacht voor de rolverdeling, die God aan ouders gegeven heeft. God wil, dat mannen volledige steun geven aan hun vrouwen, die "het huis bewaren". (Titus 2:5 STV) Als een vrouw en moeder in staat is om haar tijd te gebruiken om "het huis te bewaren", kan ze een warm en stimulerende omgeving creëren en als een belangrijke invloed dienen in het vormen van het karakter van haar jonge kinderen. Het zenden van jonge kinderen naar een dagverblijf tijdens hun vormingsjaren verandert ingrijpend de kracht van het opvoeden van kinderen "naar Gods beeld". Kinderen in die situaties hebben dag na dag snel hun kijk op het leven gevormd door andere kinderen en volwassenen om hun heen. De belangrijke vraag voor een ouder wordt:

  • "Wil ik, dat het verstand van mijn kleine kind gevormd wordt door ons gezin of door de wereld"?

Veel ouders zullen zeggen: "Ja, wij weten dat een voltijds moeders thuis ideaal is, maar wij kunnen het ons eenvoudig niet veroorloven". Jammer genoeg is het vaak waar, dat een moeder moet werken zodat een gezin de eindjes aan elkaar kan knopen. Maar wij moeten een ander belangrijk aspect van hulp en steun niet vergeten: God Zelf. Hij is niet beperkt in hulpbronnen, noch beperkt in het vermogen om Zijn eigen kinderen te onderhouden. Als wij in regelmatig gebed ons verlangen overdragen aan God en God er aan herinneren, dat wij werkelijk willen dat onze kinderen opgroeien en Hem liefhebben en Zijn weg van leven leiden, zal God luisteren! Vraag God om U te laten zien hoe U kunt bezuinigen of om Uw deel te doen in het minderen van uitgaven of het verhogen van het inkomen. Vaak is het schijnbaar onmogelijke, mogelijk door God als wij Hem volledig vertrouwen en vragen overeenkomstig Zijn wil: "Bij de mensen is dit onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk". (Matteüs 19:26)

Gods woord zegt ons ook: "want wie Hem vrezen, hebben geen gebrek". (Psalm 34:10) Omdat God de waarde van de moederrol thuis kent moeten wij vertrouwen, dat Hij zal voorzien, zodat dit mogelijk is. Ja, het kan nodig zijn, dat een gezin haar fysieke levensstandaard moet verlagen, maar als het belangrijkste doel van het gezin is om kinderen naar Gods beeld op te voeden, overtuigt God ons, dat het met Zijn hulp mogelijk is!

Veel paren ontdekken, dat wanneer een moeder ophoudt met werken, het gezin financieel niet zo "achterop" is geraakt als zij hadden gevreesd. Als een werkende moeder haar salaris opgeeft, geeft zij ook veel extra kosten op, die een werkende moeder met zich meebrengt: misschien een tweede auto, extra verzekering, benzine, werkkleding, rekeningen van de wasserij, meer maaltijden in het restaurant en voedselpakketten voor het gezin, enzovoort. Vaak is het verlies in inkomen niet zo groot als het eerst lijkt.

Als een moeder in staat is om voltijds thuis te zijn, zal het sponsachtige verstand van kleine kinderen in de eerste plaats geleid en gevormd worden door een toegewijde moeder en vader, in plaats van voornamelijk door de wereld. Alhoewel gezinsomstandigheden variëren is het in het algemeen waar, dat hoe langer een moeder een voltijds moeder thuis kan zijn, hoe beter voor de kinderen. Een toenemend aantal ouders, die de middelen en de bevoegdheid hebben, kiezen voor "huisonderwijs" voor hun kinderen vanwege de ongerustheid over de kwaliteit en het milieu van de scholen in de tegenwoordige samenleving. Ja, er zijn gevallen waar de moeder moet werken en niet kan voorzien in een "ideale" omgeving voor haar kinderen. Dit is geen ideale wereld en wij moeten het beste maken van de omstandigheden, die boven onze macht zijn. Alleenstaande ouders hebben een uitzonderlijke beproeving in kinderopvoeding, die alleen verlicht kan worden door een zeer nauwe relatie met God de Vader en Jezus Christus. Succesvolle alleenstaande ouders doen alles wat zij kunnen om Gods leiding te zoeken en vragen Hem hun hulp te geven en extra bekwaamheid om de geestelijke behoeften van een jong kind te vervullen. God Zelf heeft een speciale interesse voor weduwen of alleenstaande ouders, die zich inspannen om hun kinderen "naar Gods beeld" op te voeden. God zegt, dat Hij "de vader der wezen en de rechter der weduwen is". (Psalm 68:5)

Principe 4: Ontwikkel het concept dat "wij van de wereld verschillen"

Anders zijn dan de wereld betekend niet, dat Christenen "beter" of "superieur" zijn op een zelfingenomen manier. Het betekent dat Christenen erkennen, dat zij andere standaards en een andere roeping hebben, waar zij aan moeten werken om deze aan hun kinderen over te dragen. Anders dan de wereld zijn is niet iets waar Christenen zich voor moeten schamen; het is iets waar zij dankbaar voor moeten zijn en naar moeten streven! Gods volk is zeker op vele manieren uniek en wordt zelfs"een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie" (1 Petrus 2:9) genoemd.

Apart zijn - uniek zijn - betekent niet, dat Christenen zonderling, vreemd of geheimzinnig zijn! Het betekent, dat zij andere standaards hebben - Gods wetten - en een andere volgorde van prioriteiten in het leven: het zoeken van "eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid". (Matteüs 6:33) Als kinderen merken, dat hun ouders angst hebben of in verlegenheid gebracht worden door het anders zijn dan de wereld, zullen zij zich de verkeerde standaard eigen maken: dat wat mensen in de wereld over ons denken is belangrijker dan wat God van ons denkt.

Wij kunnen onze kinderen helpen om te waarderen dat wij anders zijn - om hen Gods wegen te leren waarderen - door aan hen voortdurend de voordelen te benadrukken van Gods weg van leven, in tegenstelling tot de vanzelfsprekendenadelen van het volgen van de wereld. Dit vraagt inderdaad een hoge investering in tijd en energie, maar de beloning is onmetelijk!

Principe 5: Bescherm het verstand van kinderen voor de invloed van het goddeloze

Het is zo cruciaal, dat wij onze kinderen beschermen tegen satans invloed en propaganda aanval, maar wij willen hen ook niet naïef en onbekend met de wereldopvoeden, kwetsbaar voor satans listen. Jezus Christus bracht dezelfde gevoelens onder woorden toen Hij bad of God Zijn volgelingen wilde beschermen: "Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de boze". (Johannes 17:15)

Als sommige ouders een buurt zoeken waar zij een huis willen kopen of een appartement willen huren, maken zij er een prioriteit van om een buurt te vinden waar veel andere kinderen zijn, waarmee hun kinderen kunnen spelen. Dit is een uitstekende keuze als U Uw kinderen wilt opvoeden, die het grootste deel van hun vrije tijd besteden aan het opnemen van de denkrichting van de wereld. Toen ons gezin naar woonruimte zocht, waren wij werkelijk dolblij om een oudere buurt te vinden met weinig kinderen. Betekent dit dat wij onze kinderen wilden isoleren?Helemaal niet!

Ons doel was om onze kinderen te laten mengen met andere kinderen in gereglementeerde, onder toezicht gehouden activiteiten - niet in ongereglementeerde en ongecontroleerde "vrije tijd".

Toen onze kinderen opgroeiden, betrokken wij hen extensief bij de atletiekbond van de gemeenschap. Onze twee zonen en twee dochters waren betrokken bij activiteiten onder toezicht, zoals Tee-ball, honkbal, softbal, voetbal, gymnastiek, ballet, tapdans en zwemmen. Zij mengden zich actief met kinderen van allerlei achtergronden, maar die vermenging was "doelgericht". Onze kinderen namen deel aan activiteiten, waar training en samenwerking centraal stonden.

Wat wij probeerden te voorkomen waren de ongecontroleerde activiteiten met buurtkinderen - in steegjes of buiten in de bossen of bij de lokale ontmoetingsplaats of in de bioscoop of zelfs bij vrienden thuis, als hun ouders weg waren. Wij wilden onze kinderen geen "groen licht" geven om zich te mengen met de denkrichting van de wereld, die zich kenmerkt als "overeenkomstig de loop dezer wereld, overeenkomstig de overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid". (Efeze 2:2) Dit is niet om te zeggen, dat wij onze kinderen totaal van de wereld wilden afzonderen; wij wilden hen eenvoudig op een gestructureerde en gecontroleerde manier bekend maken met de wereld.

Alhoewel wij vriendelijke kennissen hebben, die geen Christen zijn, moeten Gods mensen onze ware vrienden zijn en wij moeten Gods belangrijke richtlijnen benadrukken en aan onze kinderen onderwijzen, dat wij "geen ongelijk span vormen met ongelovigen". (2 Korintiërs 6:14) Dit betekent helemaal niet, dat wij denken dat wij beter zijn dan anderen, maar het betekent, dat wij Gods woord en Zijn principes serieus nemen! Als wij ons verstand verzadigen met hechte vriendschappen in de wereld zal dit, na verloop van tijd neigen naar het verschuiven van onze focus op het Koninkrijk van God naar de dingen van Satans wereld.

Als wij onze kinderen en tieners aanmoedigen om zich volledig te vermengen met de wereld - door overnachtingen bij buren, hechte buurtvrienden, school dansavonden en afspraken in de wereld - nodigen wij hen langzaam maar zeker uit tot het aanvaarden van de invloed en denkrichting van de wereld. Het samen doorbrengen van tijd is zeker een factor van vriendschap met de wereld en God waarschuwt ons allen: "weet gij niet, dat de vriendschap met de wereld vijandschap tegen God is? Wie dus een vriend der wereld wil zijn, wordt metterdaad een vijand van God". (Jakobus 4:4) Hechte vriendschappen in de wereld worden onvermijdelijk een toenemende schakel naar de wereldse samenleving en naar een waardesysteem, die strijdig is met Gods volk.

Hiermee zeggen wij niet, dat al diegenen "van de wereld" tot elke prijs gemeden en ontweken moeten worden. Er zijn vele "goede" mensen in de samenleving, die het beste doen van wat zij weten hoe morele levens te leiden. Maar als ons doel in opvoeding is om de volgende generatie op te voeden "naar Gods beeld", zullen wij dit waarschijnlijk doen als wij onze kinderen aanmoedigen om hun meest hechte en diepste vriendschappen te sluiten met degenen, die hetzelfde pad bewandelen naar Gods Koninkrijk. Denkt U er aan, dat elk aspect van onze opvoeding altijd moet draaien om de vraag: "Zal dit aan de waarschijnlijkheid bijdragen of hetverminderen, dat mijn kind zal opgroeien 'naar Gods beeld'"?

Hoofdstuk 7: Gods Weg in Werking Stellen

Omdat de belangrijkste focus van goddelijk ouderschap het opvoeden van kinderen "naar Gods beeld" is - met de waarden, gedachten en weg van leven van Jezus Christus - is een belangrijk aspect van ouderschap het bouwen van het karakter van een kind door activiteiten en interacties met het gezin.

De meeste kinderen groeien op onder invloed van:

  • de samenleving,
  • het overweldigende stempel van het schoolsysteem,
  • de verwrongen amusementslessen van films en televisie,
  • de heersende invloed van leeftijdgenoten.

Ouders kunnen proberen om de ondermijnende gevolgen van de goddeloze richting van de samenleving tegen te werken met hun liefhebbend onderwijs en goede voorbeeld, maar er is een aanvullend element nodig. Zo vat God Zelf goddelijk ouderschap samen: "Gij zult de HERE, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw kracht. Wat ik u heden gebied, zal in uw hart zijn, gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat. Gij zult het ook tot een teken op uw hand binden en het zal u een voorhoofdsband tussen uw ogen zijn". (Deuteronomium 6:5-8)

Merkt U op wat aan ouders wordt gezegd betreffende het onderwijzen van Gods principes aan hun kind - om deze "tot een teken op uw hand te binden".

  • Wat betekent dit?

Gods principes "tot een teken op uw hand" binden betekent de dagelijkse activiteiten van het gezinsleven! Al het verbaal onderwijs van de wereld zal niet genoeg zijn als een gezonde dosis "karakterbouw in actie" ontbreekt! Gezinsactiviteiten kunnen een geweldig gereedschap zijn om Gods principes te onderwijzen. Inderdaad, kinderen kunnen veel leren door "het horen" (ouderlijk onderwijs) en "het zien" (ouderlijk voorbeeld), maar er is ook veel te leren door "het doen". (Gods principes in daden omzetten)

Hoe gezinsactiviteiten en interacties in te passen?

Gezinsactiviteiten zijn bedoeld om sterke, gezonde gezinsrelaties op te bouwen. Alle geestelijke wetten van God draaien om het ontwikkelen van:

  • Een sterke relatie met God (God liefhebben boven alles) en
  • het ontwikkelen van gezonde relaties met mensen. (Anderen liefhebben als onszelf)

Als ouders warme, liefhebbende en actieve relaties ontwikkelen met hun kinderen, leggen zij het fundament voor een toekomstige warme liefhebbende relatie met God de Vader en Jezus Christus!

In tegenstelling daarmee ontwikkelen kinderen, die in steriele milieus opgroeien met heel weinig ouder-kind interactie, niet gemakkelijk de capaciteit om zich te identificeren met God, hun geestelijke Ouder en Hem lief te hebben. Veel kinderen zijn opgegroeid met niet-betrokken ouders en ondervinden als volwassenen heel veel moeilijkheden met het zich identificeren met de grotere autoriteit van God, de uiteindelijke Ouder. Kinderen, die hun ouders hebben ervaren als niet-betrokken, hardvochtig of oordeelzuchtig, zullen waarschijnlijk later in het leven God ook zien als niet-betrokken, hardvochtig of oordeelzuchtig.

Het wordt vaak gezegd: vriendschap is de hoeveelheid tijd, die samen wordt doorgebracht.

Er kan ook worden gezegd, dat de ontwikkeling van goddelijk karakter in de kinderjaren grotendeels kan berusten op kwaliteitstijd, besteed tussen kind en ouder. Ik heb met veel volwassenen gesproken, die toegaven dat één van de grootste leegten in hun leven, het gemis was in hun jeugdjaren van de actieve betrokkenheid en interesse van een moeder of vader. Misschien werkte de vader lange uren en kwam hij regelmatig uitgeput thuis om dan voor de televisie neer te ploffen of in een of andere activiteit te verdwijnen. Of misschien was de moeder zeer betrokken met een carrière bezig of haar eigen persoonlijke interesses en vond zij op belangrijke momenten geen kwaliteitstijd voor haar kinderen. Wat de omstandigheden ook zijn, zonder ouderlijke betrokkenheid kunnen veel waardevolle kansen verloren gaan inde belangrijke vormingsjaren van een groeiend kinderleven. Kinderen, die voornamelijk worden overgelaten aan hun eigen keuzes en hun meeste tijd doorbrengen voor de televisie, met schoolvrienden, videospelletjes of het Internet, zullen zich meer identificeren met de samenleving om hen heen dan met de waarden van hun eigen ouders.

Ouders, die de waarde van gezinsactiviteiten met warme interactie inzien, zullen veel gelegenheden vinden om Gods weg van leven te delen met hun kinderen. Kinderen kunnen de vreugde en uitgaande bezorgdheid voor anderen, samenwerken, liefde voor Gods schepping, de waarde van hechte gezinsrelaties en vele andere bouwstenen van een Christelijk leven leren en ervaren, om te laten zien, dat Gods manier van leven werkelijk werkt!

Op welke specifieke manieren kunnen ouders gezinstijd en activiteiten gebruiken om goddelijke principes te versterken?

Recreatieve Activiteiten

Sommige ouders nemen aan, dat alle recreatieve activiteiten hetzelfde teweegbrengen, maar volwassen kinderen, die terugkijken op hun jeugd lijken het daar niet mee eens te zijn. Toen ik onlangs aan mijn vier kinderen vroeg welke gezinsactiviteiten zij zich herinnerden en het meest waardeerden, noemden zij niet de uitstapjes naar Disneyland of andere themaparken of een exotische reis naar een eiland in de Pacific. Wat zij zich herinnerden en het meest waardeerden was de tijd, die wij samen doorbrachten in verschillende activiteiten als een gezin, waaraan veel praten en gedeelde interactie verbonden was. Zoals een dochter zei, "het had meer te maken met de gezinssfeer dan met de activiteit zelf"!

Het is interessant, dat het bestede geld weinig te maken had met de waarde van de tijd, die samen doorgebracht werd. Eenvoudige activiteiten, zoals gezinswandelingen langs de rivier waar onze kinderen opgroeiden schoten snel te binnen. Er waren tijden om naar een insect te kijken of een eend te horen, die in de rivier zwom of verbaasd te zijn over het enorme gevarieerde plantenleven, dat in een wirwar langs de rivieroever groeide. Deze gelegenheden om ons te verbazen over Gods handwerk op een lome middag gaven ons een echt klaslokaal om Gods ontzagwekkend verstand naar voren te brengen, alsook om de onlogische theorie en "religie" van evolutie uit te leggen. De tijd, die samen doorgebracht werd met praten, steentjes gooien in de rivier en kinderen helpen over een omgevallen boomstam langs de weg, was een andere manier om te zeggen, "ik houd van jou; ik ben in jou geïnteresseerd en ik geef om wat jij denkt". Natuurlijk kunnen drukbezette ouders thuis altijd iets meer waardevollers doen, maar kinderen bouwen sterke familiebanden, één moment tegelijk.

Aan de muur van mijn studeerkamer hangt een foto, die ik zeer koester. Mijn zonen en ik dragen rugzakken met op de achtergrond sneeuwbedekte bergen. Omdat de jongens nog tieners waren hadden wij besloten om met z'n drieën een trektocht te maken langs een gedeelte van het prachtige, schilderachtige John Muir Pad in de Sierra Mountains van Californië. Als voorbereiding kozen wij een fitness programma, waarin gewichtheffen en hardlopen waren opgenomen. Met z'n drieën werden wij gemotiveerd door elkaar en ik moest de harde werkelijkheid onder ogen zien, dat tienerzoons mij in gewichttraining konden verslaan en mij overtroffen in het hardlopen! Het werd een inspanning van een jaar lang met een doel, dat aanstekelijk werkte en waarbij ook onze jongste dochter betrokken werd! Het respect en de kameraadschap, die wij deelden vormden een band, waaraan wij nog steeds zeer speciale herinneringen hebben. Wij werkten hard samen, maakten plannen en volbrachten de trektocht, die altijd in onze herinnering zal blijven!

Meer recentelijk, gingen twee van onze kinderen mee met mijn vrouw en mij op een hele dag durende trektocht op sneeuwschoenen naar de grens van een 1500 m hoge klip, die uitzicht bood op de Yosemite Vallei in het vermaarde Yosemite Nationaal Park. De belevenis om voor de eerste keer te wandelen op sneeuwschoenen vergde heel wat inspanning van blazen en hijgen door kilometers besneeuwd terrein. Toen wij uiteindelijk de auto bereikten aan het einde van de dag, zei onze zoon, "activiteiten zoals deze, waarbij wij samen hard werken en elkaar uitputten, lijken ons op een speciale manier te verenigen". Dit is zeker waar! Het zijn niet de uren, die onderuitgezakt doorgebracht worden op de bank, kijkend naar een film zonder een spier te bewegen, die familiebanden en goddelijke familiewaarden bouwen. Neen, het vergt tijd, die samen in wisselwerking wordt doorgebracht. Het doel voor ouders is om altijd te streven naar "het verwerken" of de nadruk te leggen op een karakteropbouwende principe en intussen een fijne tijd als een gezin te hebben.

Er zijn zoveel gelegenheden waarin ouders activiteiten kunnen opnemen, die kinderen helpen om een goed karakter te ontwikkelen, evenals hun interesses, onderwijs en sociale gelegenheden aan te vullen. Bezoeken aan historische plaatsen en musea benadrukken de bijdragen van degenen, die ons zijn voorgegaan in onze nationale geschiedenis en helpen om de les van waardering voor de bijdrage en het offer van anderen te leren. Een incidenteel cultureel evenement, zoals het bezoeken van een verheffend en inspirerend concert helpt kinderen bovendien om gebalanceerde muziek en harmonie te leren. Met een beetje inspanning kan naar voren gebracht worden, dat God balans en harmonie in muziek, evenals in Zijn schepping en alle aspecten van een goddelijke levensstijl, waardeert.

Gebalanceerde Werkethiek

Tegenwoordig groeien kinderen vaak op met één of twee tegengestelde houdingen ten opzichte van de waarde van het werken. Sommige kinderen nemen van hun ouders de veronderstelling aan dat werk een kwaad is, dat zoveel mogelijk gemeden moet worden. Talloze miljoenen personen verkwisten elk extra geld dat zij hebben aan staatsloterijen, gokken in casino's of bij de sport en verwachten "die ene grote slag" te slaan, die hen zou kunnen bevrijden van de eentonigheid van werken. Andere kinderen zien dat hun ouders jaren van de bijstand leven en weinig moeite doen om hun moeilijke situatie en levensstijl te veranderen.

In het andere uiterste zijn de vele ouders, die heel hard werken om in het leven vooruit te komen, maar offeren intussen hun kinderen op. Zij denken, dat wanneer zij lang en hard genoeg werken en tenslotte genoeg geld verdienen, hun kinderen een "goed leven" zullen hebben. In werkelijkheid krijgen veel kinderen een overvloed aan elektronisch "speelgoed", gegeven door schuldbewuste, hardwerkende en zelden aanwezige ouders. Deze kinderen zouden zoveel meer baat vinden bij het voorbeeld van ouders, die niet alleen voorzien in de fysieke noden voor hun kinderen, maar ookzorgen voor hun emotionele en geestelijke noden door tijd te investeren in het denkproces, persoonlijkheid en geestelijke ontwikkeling van hun kinderen en intussen tijd te nemen voor wat plezier.

Werkprojecten samen met het gezin, waarbij ouders en kinderen betrokken zijn, kunnen ver gaan in het helpen om hun kinderen werkethiek bij te brengen. Samenwerken als een gezin helpt de waarde van werk en ook een gevoel van samenwerking en "een steentje bijdrage" bij te brengen. Het proces van samenwerking draagt bij tot een "wij" in plaats van "ik" mentaliteit en draagt bij aan hun gevoel van veiligheid erbij te horen in een gezinseenheid. In ons gezin werd de tuin het meest gebruikt bij werkprojecten, waarbij iedereen een handje kon helpen, ongeachte de leeftijd. Er waren altijd bladeren te harken, planten te snoeien, onkruid te wieden, vloeren te vegen en gazons te maaien.

Onze kinderen brengen vaak met een lach in herinnering dat de meest favoriete bezigheid van hun moeder, een werkdag in de tuin was. Na een stevig ontbijt en het voorlezen van de eigengemaakte kaarten was haar wens voor de dag, dat wij allen een paar uur met haar in de kleurrijke bloemenbedden doorbrachten en samen als een gezin de struiken en de rozen te snoeien. De kinderen zouden inderdaad liever gaan zwemmen of van een andere activiteit willen genieten, maar zij leerden zeker dat samenwerken een zeer dankbare moeder opleverde - en een mooie tuin, waaraan wij allen hadden bijgedragen en waar wij allen van konden genieten.

Elke gezinssituatie is anders en niet iedereen heeft een tuin, die het speerpunt kan zijn om kinderen te leren samenwerken, maar de binnenkant van het huis of het appartement geeft altijd gelegenheid tot werk, dat gedaan moet worden. Er zijn altijd kamers, die gestofzuigd moeten worden, badkamers schoongemaakt, ramen en spiegels te wassen en rommel op te ruimen. Het voornaamste voor kinderen is, dat zij karweitjes toegewezen krijgen naar leeftijd en met iedereen samenwerken samen met één of beide ouders.

Alhoewel wij willen, dat onze kinderen weten dat hun bijdrage gezien wordt als gezinsleden, geven wij toe dat gezinskarweitjes ook een middel kunnen zijn voorlessen in geldbeheer. Wij besloten om voor verschillende karweitjes diverse geldbedragen vast te stellen; voor sommige toegewezen dagelijkse karweitjes, sommige wekelijkse en andere afhankelijk van de persoonlijke ijver van het kind en hoeveel zij wilden verdienen. Het was interessant om het individuele karakter van de vier kinderen te zien: een paar gaven hun kleine verdiensten snel uit aan kleine dingen en een paar spaarden en gaven het nooit uit. Later realiseerden zij zich allemaal dat bijna al het materiële in het leven verdiend moest worden en hard verdiend geld kan snel uitgegeven en verloren worden aan dingen, die geen blijvende of afkoop waarde hebben.

Er op toezien, dat kinderen gezinskarweitjes hebben en een juiste werkethiek, ontwikkelt ook het belangrijke concept van verantwoordelijkheid. Dit draagt bij tot een gevoel van bij het gezin te horen en kan helpen om een gevoel te ontwikkelen van persoonlijke voldoening bij het succesvol volbrengen van hun taken of verplichtingen. Verantwoordelijkheid helpt ook om hen voor te bereiden op de echte wereld van volwassenheid, waar het afmaken van taken op school en later op het werk cruciaal kan zijn voor hun succes. Uiteindelijk zal het sterke concept van persoonlijke verantwoordelijkheid hen beter voorbereiden op hun verplichting tot God, Zijn geestelijke wetten en Zijn weg van leven.

Uitgaande Bezorgdheid in Actie

Jezus Christus en de Apostelen onderwezen herhaaldelijk, dat de goddelijke karaktertrek van liefde het belangrijkste fundament van Gods manier van leven is. De Verlosser zei: "Dit is mijn gebod, dat gij elkander liefhebt, gelijk Ik u heb liefgehad". (Johannes 15:12) Paulus vatte het goed samen toen hij vaststelde: "De liefde doet de naaste geen kwaad; daarom is de liefde de vervulling der wet". (Romeinen 13:10) Deze belangrijke eigenschap van Jezus Christus en van de Vader kan het beste beschreven worden als "uitgaande bezorgdheid".

Als onze kinderen opgroeien en werkelijk hun ouders willen volgen in het zoeken naar God en een leven te leiden naar "Zijn beeld", is het absoluut noodzakelijk, dat kinderen deze belangrijke eigenschap van God leren, door de daden van de ouders! Natuurlijk moet uitgaande bezorgdheid ervaren en voortdurend getoond worden, elke dag van ouder naar kind, alsook tussen man en vrouw. Als dit niet het geval is zal al het preken en het onderwijs in de wereld door de ouders het gewenste doel niet bereiken. Kinderen zijn zeer opmerkzame critici en voeren hypocrisie vaak aan om het geloof van hun ouders te verwerpen. Deze consequentheid van uitgaande bezorgdheid voor anderen is de basis van de Tien Geboden, waarvan de eerste vier, uitgaande liefde voor God vereist en de laatste zes vereisen uitgaande liefde naar alle andere mensen.

De uitgaande bezorgdheid, die kinderen moeten zien naar anderen buiten het directe gezin wordt minder vaak in praktijk gebracht. Als deze goddelijke eigenschap alleen binnen het gezin in praktijk wordt gebracht, kunnen kinderen gemakkelijk opgroeien en egoïstisch en ongevoelig tegenover anderen worden. Een kind of ouder, die alleen de noodzaak zien voor uitgaande bezorgdheid binnen het gezin, zal nooit de noodzaak zien van het Werk van God, waarbij de Kerk opgedragen wordt "Gaat heen in de gehele wereld, verkondigt het evangelie aan de ganse schepping". (Markus 16:15) Christus maakt duidelijk dat "om niet hebt gij het ontvangen, geeft het om niet". (Matteüs 10:8)

Tienden en giften, die vrijwillig aan Gods Werk worden gegeven helpen om kinderen bewust te maken, dat de wereld een veel grotere plaats is dan alleen hun directe familie. Kinderen kunnen emotioneel betrokken en blij worden als zij zienwaar hun giften en tienden heen gaan en zich bewust worden van de hulp aan anderen. Bijvoorbeeld, toen onze jonge dochter er zich bewust van was dat haar bijdrage de kosten dekte van het drukken en uitgeven van een boekje van de kerk voor iemand, die naar ons televisieprogramma kijkt, besloot ze haar gift te verhogen. Zij was blij toen zij besefte dat zij, als persoon een rol speelde in het groter "Werk" van God. Familiegesprekken en gebeden helpen om het jonge verstand te richten op het groter beeld van de betekenis en het doel van het leven en geven kinderen een positief uitzicht op Gods plan, dat zoveel groter is dan ons fysiek bestaan. De onbevooroordeelde en positieve benadering van ouders zal kinderen helpen om een sterk verlangen te ontwikkelen om te kiezen een deel te zijn van het geestelijk lichaam van Christus, als zij volwassen zijn.

De persoonlijke betrokkenheid van kinderen bij het geven van hun tijd is ook een belangrijk onderdeel in het ontwikkelen van hun bezorgdheid voor anderen. Enkele jaren terug nam ons gezin deel aan een "adopteer een oudere" programma met oudere leden van onze kerk. Eerst deden wij mee om ouderen te helpen in hun eenzaamheid. Wij beseften amper, dat er zoveel beloningen en genoegen zouden zijn niet alleen voor ons, maar ook voor onze kinderen! Ter voorbereiding van elk bezoek herinnerden wij onze kinderen er aan dat, alhoewel hun "echte" grootouders niet in het gebied woonden, de ouderen in de Kerk "verbonden" waren door dezelfde "geestelijke Vader". Zij konden hen dus ook zien als een soort grootouder. Onze kinderen begonnen uit te zien naar de bezoeken en begonnen kaarten, koekjes of tekeningen mee te nemen naar deze nieuwe "grootouders". De kinderen leerden om rustig te luisteren naar verhalen, die verteld werden, keken oplettend naar interessante voorwerpen, die getoond werden en ontwikkelden een interesse voor een voorbije tijdperk, waar zij eerder niet veel aandacht aan hebben geschonken. Zij genoten van de persoonlijke liefde en warmte, die met hen uitgewisseld werden!

Gods Weg Werkt!

De ervaring van het opvoeden kan één van de meest uitdagende en moeilijke taken zijn in het leven van ouders, toch heeft het de mogelijkheid om de meestevoldoening te geven en de rijkste ervaring in het leven! Frustraties, ongerustheid en bezorgdheid kunnen in overvloed voorkomen, maar niets schenkt ouders meer genoegen dan dat zij zien, dat hun kinderen oprecht vreugde hebben in Gods weg van leven. Wij begrijpen dat niet ieder kind, dat in de Kerk is opgevoed "het inzicht krijgt" en zich ontwikkelt "naar Gods beeld", maar het is een gegeven dat onze inspanningen nooit verloren gaan! Zelfs als zij veranderen van de richting, die thuis geleerd werd zullen onze kinderen een fundament hebben waar zij op kunnen steunen, hetzij in dit leven of in Gods Koninkrijk. Gods weg van leven werd hen immers in hun jeugd onderwezen.

Er is geen rijker erfenis, die ouders aan hun kinderen kunnen geven dan de volheid van de zegeningen te zien, te horen en te ervaren, die voortkomen uit de keuze voor gehoorzaamheid en vervulling in God. Ouders die de tijd en de betrokkenheid besteden - oprechte liefde en interesse tonen in hun kinderen - zullen een beloning ontvangen, die hen en hun kinderen tot zegen zal zijn tot het einde!

"Zie, zonen zijn een erfdeel des HEREN, een beloning is de vrucht van de schoot. Als pijlen in de hand van een held, zo zijn de zonen der jeugd. Welzalig de man die zijn pijlkoker met deze heeft gevuld". (Psalm 127:3-5)