Een oud jaarlijks Feest onthult de glorieuze bestemming die God voor de wereld heeft gepland – de bestemming die Hij in de komende jaren zal verwezenlijken!

Dit is de vertaling van het Engelstalige artikel “What is The Feast of Tabernacles”, van Rod McNair, verschenen in het Tomorrow’s World magazine van september-oktober 2025.

Vraag iemand wat Kerstmis is, en u krijgt een antwoord. Iedereen weet wat Kerstmis is. Hetzelfde geldt voor het populaire voorjaarsfeest Pasen – de president van de Verenigde Staten organiseert zelfs elk jaar het rollen van paaseieren op het gazon van het Witte Huis. Halloween is ook wereldberoemd, ook al viert het het kwaad.

Maar vraag de gemiddelde persoon op straat naar het Loofhuttenfeest, en u krijgt verbaasde blikken. De meesten, tenzij ze Joods zijn, zullen geen idee hebben waar u het over hebt. Toch wordt het Loofhuttenfeest niet alleen door Joden gevierd. Er zijn ook Christenen die dit jaarlijkse herfstfeest vieren en er elk jaar met veel verwachting naar uitkijken. Waarom vieren zij deze feestdagen? En waarom u zich daar druk over zou moeten maken?

Laten we de waarheid ontdekken over dit belangrijke feestseizoen dat in de Bijbel wordt beschreven. Wat is het Loofhuttenfeest?

EEN VAN GODS JAARLIJKSE HEILIGE DAGEN

Veel mensen die vandaag de dag wel eens van het Loofhuttenfeest hebben gehoord, denken misschien: dat is één van die oude Joodse feesten waarmee Christus aan het kruis heeft afgerekend. Maar is dat wel zo?

De waarheid is dat de Bijbel openbaart dat God Heilige Dagen voor Zijn volk heeft ingesteld. En ja, deze dagen zijn te vinden in het Oude Testament. Maar het is misschien verrassend dat ze ook in het Nieuwe Testament worden gevonden – en dat Christenen  ze al vanaf het prille begin van het Christendom in de eerste eeuw n.Chr. hebben begrepen en gevierd. Laten we een kort overzicht geven van de Bijbelse Heilige Dagen en Feesten.

Allereerst is er het Christelijke Pascha. Dat vindt plaats in het voorjaar, eind maart of begin april. Het Pascha herinnert ons eraan dat Jezus het Lam van God was dat voor onze zonden werd geslacht. Daarom is het Pascha belangrijk voor Christenen – zoals de Apostel Paulus schreef: “… want ook ons Paaslam [letterlijk: Pascha] is voor ons geslacht: Christus” (1 Korinthe 5:7). Met andere woorden, het Christelijke Pascha is de cruciale eerste stap in het plan van God: het offer van Christus dat verlossing biedt aan de door zonde verziekte mensheid.

Het tweede van de jaarlijkse Feesten is het Feest van Ongezuurde Broden. Deze zeven dagen leren ons nieuwtestamentische Christenen dat we moeten veranderen en groeien. Het offer van Christus bevrijdt ons van de straf voor de zonde, maar we mogen niet doorgaan met zondigen. We moeten de zonde weerstaan en een nieuwe manier van leven leren, met Gods hulp. Zoals Paulus schreef: “Laten wij dus feestvieren, niet met oud zuurdeeg, ook niet met zuurdeeg van slechtheid en boosaardigheid, maar met ongezuurde broden van oprechtheid en waarheid” (v. 8).

Het derde feest in Gods kalender is het Feest van de Eerstelingen. In het Nieuwe Testament wordt het Pinksteren genoemd, wat ‘vijftigste’ betekent. Het wordt zo genoemd omdat de datum wordt bepaald door 50 dagen te tellen, te beginnen met de zondag tijdens het Feest van Ongezuurde Broden, waardoor Pinksteren eind mei of begin juni valt. In het Heilige Land was dit ook de tijd van de tarweoogst.

In 31 n.Chr., toen de heilige Geest over de vroege Kerk werd uitgestort, gebeurde dat op de pinksterdag. “En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd, waren zij allen eensgezind bijeen. En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en dat vervulde heel het huis waar zij zaten” (Handelingen 2:1-2). Wat we van Pinksteren leren, is dat God vandaag niet iedereen roept, maar slechts een kleine groep eerstelingen, de vroege oogst. De rest van de mensheid krijgt later haar kans.

De volgende Heilige Dag wordt het Bazuinenfeest genoemd. Het Bazuinenfeest vindt plaats in september of begin oktober volgens de Romeinse kalender en staat profetisch voor de Dag des Heren en de triomfantelijke terugkeer van Jezus Christus naar deze aarde in macht en heerlijkheid.

Tien dagen na het Bazuinenfeest komt de Grote Verzoendag. Deze dag symboliseert de verwijdering van de duivel – de bron van zonde in onze wereld – en de ‘eenwording’ van de mensheid met God. De vroegste volgelingen van Jezus Christus kenden deze dag heel goed, zoals we zien in het verslag van Lukas over de reizen van Paulus en zijn metgezellen toen zij over de Middellandse Zee voeren. “… kwamen wij in eene zekere plaats, genaamd Schoone Havens, waar de stad Lasea nabij was. En als veel tijd verloopen, en de vaart nu zorgelijk was, omdat ook de vasten [d.i. Grote Verzoendag] nu voorbij was…” (Handelingen 27:8-9, SV). De Grote Verzoendag vindt plaats in een tijd van het jaar waarin de Middellandse Zee vaak stormachtig is en het gevaarlijk kan zijn om deze te bevaren. Maar merk op dat Lukas deze Heilige Dag gebruikte als tijdsaanduiding voor zijn publiek, waaronder ook niet-Joodse Christenen, die bekend waren met deze Heilige Dag, omdat ook zij die in acht namen.

Het volgende Bijbelse Feest is het Feest waarop we ons in dit artikel richten, het Loofhuttenfeest. Kort gezegd is het Loofhuttenfeest een periode van zeven dagen die een voorafschaduwing is van duizend jaar vrede, welvaart en overvloed op aarde. Dit Millennium ligt nog in de toekomst, maar komt er snel aan. Jezus Christus zal persoonlijk op aarde regeren. De hele mensheid – zowel degenen die de Grote Verdrukking en de Dag des Heren overleven als hun nakomelingen – zullen genieten van de voordelen en zegeningen van het leven onder het bewind van Jezus Christus. We komen later terug op dit heilige feestseizoen.

Dat brengt ons bij de laatste van Gods Bijbelse Heilige Dagen, de Laatste Grote Dag. Deze volgt direct op het Loofhuttenfeest en vertegenwoordigt de tijd van de algemene opstanding. Dit is de tijd waarin de miljarden niet verloste en behouden mensen, degenen die in dit tijdperk nooit een echte kans op verlossing en behoud hebben gehad, zullen worden opgewekt tot fysiek leven en die kans krijgen aangeboden. Deze dag is voor hen. Hij vertegenwoordigt de tijd na het duizendjarig rijk van Jezus Christus op aarde, en op dat moment zal aan die miljarden mensen begrip worden gegeven, Gods Geest voor hen beschikbaar worden gemaakt en zal hun het eeuwige leven worden aangeboden.

Dit is dus een kort overzicht van de zeven jaarlijkse Heilige Dagen zoals die in uw Bijbel worden beschreven. Het zijn niet slechts de Heilige Dagen van de Joden. Het zijn niet alleen speciale dagen voor Israëlieten. En ze worden niet alleen in het Oude Testament onderwezen. Het zijn ook nieuwtestamentische Heilige Dagen die een krachtige betekenis hebben voor Christenen van vandaag.

EEN HERINNERING DAT DIT LEVEN TIJDELIJK IS

Maar hoe zit het met onze oorspronkelijke vraag: wat is het Loofhuttenfeest [‘Feast of Tabernacles’ in het Engels] precies?

Laten we eerst eens kijken naar het woord tabernacle [in het Nederlands tabernakel of loofhut]. Het woord tabernakel betekent simpelweg ‘tent’. In het boek Exodus staat dat Mozes een ‘tabernakel’ of tent bouwde in de woestijn als plaats om de ware God te aanbidden. Als tent was het slechts een tijdelijke verblijfplaats. Het was lang niet zo permanent als het huis – of de tempel – die later door Salomo in Jeruzalem werd gebouwd.

Om de betekenis van ‘tenten’ of ‘tabernakels’ te begrijpen, moeten we teruggaan naar de Israëlieten toen zij uit Egypte kwamen. Nadat zij decennialang hadden geleden onder de onderdrukkende heerschappij van Egyptische opzichters, bevrijdde God hen rond 1446 v.Chr. Zij verlieten Egypte en gingen op weg naar het Beloofde Land. Onderweg woonden ze in tenten terwijl ze door de verlaten wildernis trokken.

Vergelijk dit met ons tegenwoordige leven. We leiden allemaal een tijdelijk, menselijk bestaan. We zijn slechts vreemdelingen en pelgrims op aarde, zoals de apostel Petrus schrijft (1 Petrus 2:11). We zoeken een beter, toekomstig bestaan in Gods Koninkrijk, net zoals de kinderen van Israël het Beloofde Land zochten.

De apostel Petrus gebruikte zelfs de analogie van tenten om zijn eigen fysieke leven te beschrijven. Let op: “Daarom zal ik niet nalaten u altijd aan deze dingen te herinneren, hoewel u ze weet en in de waarheid, die bij u is, versterkt bent. En ik acht het juist, zolang ik in deze tent ben, u op te wekken door de herinnering hieraan, omdat ik weet dat het afbreken van mijn tent nu snel zal plaatsvinden, zoals onze Heere Jezus Christus mij ook duidelijk heeft gemaakt” (2 Petrus 1:12-14).

Petrus vergeleek zijn fysieke lichaam met een tent, die door de voortdurende regen, wind en stormen van het leven uiteindelijk verslijt. God wil dat we begrijpen dat het menselijk leven slechts een korte reis is ─ en dat er daarna iets veel beters komt.

Waarom is dit belangrijk? Welnu, we hebben allemaal beproevingen en worstelingen in dit leven. We hebben allemaal pijn. Maar er komt een betere wereld. Wanneer Gods Koninkrijk komt, zal Christus niet vanuit de hemel regeren, maar hier op onze aarde vol narigheid. Dit is waar genezing en troost nodig zijn. Dit is waar geweld, oorlog en haat moeten eindigen. En dit is waar morele verwarring plaats zal maken voor een onvervalst begrip van de juiste manier van leven.

Met andere woorden, we moeten niet wanhopen als er slechte dingen gebeuren. Het Loofhuttenfeest leert ons dat ons fysieke leven tijdelijk is, en het verzekert ons dat er spoedig een tijd zal komen waarin Christus op deze aarde zal regeren om iedereen vrede en welvaart te brengen.

EEN BEELD VAN GODS HEERSCHAPPIJ OP AARDE

Veel profetieën gaan hierover. Denk bijvoorbeeld aan: “Het zal in het laatste der dagen geschieden dat de berg van het huis van de HEERE vast zal staan als de hoogste van de bergen, en dat hij verheven zal worden boven de heuvels” (Jesaja 2:2).

“Bergen” worden in de Bijbel symbolisch gebruikt om te verwijzen naar regeringen, dus deze profetie vertelt ons dat in de toekomst Gods regering op aarde zal worden gevestigd om over alle andere regeringen te heersen. Dat is duidelijk nog niet gebeurd, maar moet nog komen:

Vele volken zullen gaan en zeggen: Kom, laten wij opgaan naar de berg van de HEERE, naar het huis van de God van Jakob; dan zal Hij ons onderwijzen aangaande Zijn wegen, en zullen wij Zijn paden bewandelen. Want uit Sion zal de wet uitgaan, en het woord van de HEERE uit Jeruzalem. Hij zal oordelen tussen de heidenvolken en veel volken vonnissen. En zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen en hun speren tot snoeimessen. Geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen. Oorlog voeren zullen zij niet meer leren. (Jesaja 2:3-4)

Ziet u dit vandaag gebeuren? Natuurlijk niet. Tegenwoordig roepen mannen en vrouwen overal ter wereld om een betere wereld. In Europa en Afrika, Azië en het Midden-Oosten, Zuid-Amerika, Noord-Amerika, het Caribisch gebied, Australazië – overal – zien we corruptie, oorlog, armoede en geweld op grote schaal. Het is hartverscheurend. Maar deze tijd van lijden zal spoedig ten einde komen. Jezus Christus zal persoonlijk een einde maken aan de haat, de woede en het bloedvergieten.

We lezen van de profeet Jesaja: “Want er zal een Twijgje opgroeien uit de afgehouwen stronk van Isaï.” Isaï was de vader van David, en de Messias wordt beschreven als Davids zoon, dus dit gaat over Jezus Christus. Vervolgens lezen we: “en een Loot uit zijn wortels zal vrucht voortbrengen. Op Hem zal de Geest van de HEERE rusten: de Geest van wijsheid en inzicht, de Geest van raad en sterkte, de Geest van de kennis en de vreze des HEEREN” (Jesaja 11:1-2).

Zo zal Jezus Christus regeren wanneer Hij terugkeert – met billijkheid, met gerechtigheid en met diepgaand spiritueel inzicht: “Hij zal de armen recht doen in gerechtigheid en de zachtmoedigen van het land zal Hij met rechtvaardigheid vonnissen. Maar Hij zal de aarde slaan met de roede van Zijn mond en met de adem van Zijn lippen zal Hij de goddelozen doden. Want gerechtigheid zal de gordel om Zijn heupen, en de waarheid de gordel van Zijn middel” (Jesaja 11:4-5).

Samengevat: “Men zal nergens kwaad doen of verderf aanrichten op heel Mijn heilige berg, want de aarde zal vol zijn van de kennis van de HEERE, zoals het water de bodem van de zee bedekt” (v. 9).

Het is duidelijk dat de moderne wereld niet door Christus en de Bijbel wordt geregeerd, noch heeft enig tijdperk in de menselijke geschiedenis de vreugde en rust gekend die het bestuur van God biedt. Maar dat zal drastisch veranderen. Iedereen zal Gods weg leren kennen en Jezus Christus zal persoonlijk op deze aarde heersen om ervoor te zorgen dat dat gebeurt. Het Loofhuttenfeest dat in uw Bijbel wordt onthuld, verbeeldt en symboliseert Zijn duizendjarige regering – en dat is goed nieuws. Die duizendjarige periode staat voor de deur.

EEN FEEST VOOR VANDAAG

Laten we nog een stap verder gaan: wat heeft dit met u te maken? Moeten Christenen het Loofhuttenfeest vieren? Om dat te beantwoorden, kijken we naar wat God tegen de oude Israëlieten zei over het Loofhuttenfeest: “Voor het aangezicht van de HEERE, uw God, op de plaats die Hij zal uitkiezen om Zijn Naam daar te laten wonen... om de HEERE, uw God, te leren vrezen, alle dagen”, “... Dan kunt u daar eten voor het aangezicht van de HEERE, uw God, en u verblijden, u en uw gezin” (Deuteronomium 14:23, 26).

Dit beschrijft het Loofhuttenfeest. In het oude Israël, een agrarische samenleving, waren de mensen nauw verbonden met het land. Wanneer het groeiseizoen in de zomer voorbij was, vierden ze de overvloedige oogst in dankbaarheid aan God. Het is ironisch dat sommigen Gods jaarlijkse feesten ten onrechte afschilderen als een zware last. Misschien hebben ze nooit gelezen hoe deze feesten werkelijk waren. Wie zou er nu niet zeven dagen lang een overvloedige oogst willen vieren met rijkelijk eten en feestelijkheden? Dat klinkt als een geweldige tijd. Als dat een last is, leg die dan maar op mijn schouders!

Bovendien ging het Loofhuttenfeest niet alleen om plezier maken. Het was een viering om God te eren en Hem te danken voor Zijn geweldige manier van leven. En het hielp mensen te leren Hem te eren en ontzag voor Hem te hebben vanwege Zijn majesteit, macht, genade en liefde. Het Loofhuttenfeest was ook een voorafschaduwing van de komende heerschappij van Jezus Christus op aarde.

Maar wat heeft dit nu te maken met Christenen van vandaag? Het boek Openbaring geeft een fascinerende inkijk in de periode van duizend jaar na de terugkeer van Christus. Let op: “En ik zag tronen, en zij gingen daarop zitten, en het oordeel werd hun gegeven... En zij werden weer levend en gingen als koningen regeren met Christus, duizend jaar lang” (Openbaring 20:4).

Dit is een van de meest duidelijke passages in de Bijbel over het geprofeteerde Millennium – een spoedig komende gouden eeuw waarin Christus op aarde zal regeren en de verheerlijkte heiligen met Hem zullen regeren.

Waarom hoort u hierover niets in de meeste kerken? Per slot van rekening was dit wat de vroege Christenen geloofden. In 1789 verscheen de voltooiing van het boek Verval en ondergang van het Romeinse Rijk, geschreven door de eminente Engelse geleerde en historicus Edward Gibbon. Hierin besprak hij hoe de vroege Kerk tegen de leer van de duizendjarige regering van Christus aankeek:

De oude en populaire leer van het Millennium was nauw verbonden met de tweede komst van Christus. Aangezien het scheppingswerk in zes dagen was voltooid, werd de duur ervan in zijn huidige staat, volgens een traditie die aan de profeet Elia werd toegeschreven, vastgesteld op zesduizend jaar. Op basis van dezelfde analogie werd geconcludeerd dat deze lange periode van arbeid en strijd, die nu bijna ten einde was, zou worden opgevolgd door een vreugdevolle sabbat van duizend jaar; en dat Christus, samen met de triomferende schare van heiligen en uitverkorenen die aan de dood waren ontsnapt of op wonderbaarlijke wijze weer tot leven waren gewekt, op aarde zou regeren. (editie 1862, p. 176)

Dit is precies wat we in Gods woord hebben gelezen. De profetieën van Jesaja, Micha en Openbaring vertellen over een komende duizendjarige regering van de Messias. Maar waarom praten de meeste kerken hier niet over? Gibbon legt op dezelfde pagina uit:

Het lijkt het heersende sentiment van de orthodoxe gelovigen te zijn geweest; en het lijkt zo goed aangepast aan de verlangens en angsten van de mensheid, dat het in zeer aanzienlijke mate moet hebben bijgedragen aan de vooruitgang van het christelijk geloof. Maar toen het bouwwerk van de kerk bijna voltooid was... werd de leer van Christus’ heerschappij op aarde aanvankelijk behandeld als een diepzinnige allegorie, werd zij geleidelijk beschouwd als een twijfelachtige en nutteloze opinie, en werd zij uiteindelijk verworpen als een absurde uitvinding van ketterij en fanatisme.

Met andere woorden, de eerste Christenen geloofden in de komende duizendjarige heerschappij van Christus – en dat was een fundamenteel onderdeel van hun geloof. Het gaf hen hoop voor de toekomst. Maar ergens onderweg werd de mensen in plaats daarvan verteld dat het Koninkrijk van God in hun hart was, of dat het de kerk zelf was. Na verloop van tijd ging de waarheid over de duizendjarige regering van Christus voor velen verloren.

Maar niet voor iedereen.

Vandaag de dag zijn er nog steeds Christenen die deze Heilige Dagen vieren. Er zijn nog steeds Christenen die waarde hechten aan wat Christus en Zijn oorspronkelijke discipelen onderwezen en die reikhalzend uitkijken naar de triomfantelijke terugkeer van hun Verlosser – en naar Zijn regering op aarde.

Jezus Christus vierde tenslotte zelf het Loofhuttenfeest. Dat wordt uitgelegd in Johannes 7:10. Als wij in de voetsporen van Christus treden, moeten we dan niet doen wat Hij deed?

EEN FEEST VOOR ALLE VOLKEREN

Wanneer Jezus naar deze aarde is teruggekeerd, zullen mensen over de hele wereld de Heilige Dagen vieren. We lezen: “Het zal geschieden dat al de overgeblevenen van alle heidenvolken die tegen Jeruzalem zijn opgerukt, van jaar tot jaar zullen opgaan om zich neer te buigen voor de Koning, de HEERE van de legermachten, en om het Loofhuttenfeest te vieren” (Zacharia 14:16).

Deze profetie heeft het over een tijd die volgt op de Grote Verdrukking en de Dag des Heren – en er staat dat allen die tegen Jezus Christus hebben gevochten dit feest zullen vieren. Stelt u eens voor: mensen die ooit Moslims, Hindoes, Boeddhisten, Shintoïsten, agnosten, atheïsten waren – en ja, zelfs aanhangers van het gangbare, valse christendom – zullen allemaal deze dagen vieren.

Maar wat gebeurt er als sommige naties zich verzetten? Laten we verder lezen:

Het zal geschieden dat er geen regen zal vallen op hem die uit de geslachten van de aarde niet zal opgaan naar Jeruzalem om zich voor de Koning, de HEERE van de legermachten, neer te buigen. Als het geslacht van de Egyptenaren, waarop geen regen is gevallen, niet zal opgaan en komen, dan zal de plaag komen waarmee de HEERE de heidenvolken zal treffen die niet zullen optrekken om het Loofhuttenfeest te vieren. (vv. 17-18)

God weet dat Zijn wetten zo belangrijk zijn dat Hij de volken van de wereld niet alleen kan uitnodigen om het Loofhuttenfeest te vieren, maar dat Hij hen ook moet dwingen om het te vieren, voor hun eigen bestwil. Want wanneer zij eindelijk het Loofhuttenfeest vieren, zullen zij de diepe voldoening gaan ervaren van het leven volgens Gods Weg en te genieten van de zegeningen die voortkomen uit het bewandelen van Zijn paden.

Dankzij Gods Heilige Dagen kunnen we zien dat er grote hoop is voor de toekomst. Hij heeft het Loofhuttenfeest ingesteld zodat u en ik kunnen begrijpen hoe diepgaand lonend Zijn manier van leven is. Het is niet alleen een historische of theoretische kwestie – het gaat om het gehoorzamen van God, het vieren van Zijn Heilige Dagen en het ervaren van de manier van leven die Hij voor de hele mensheid beoogt.